St. ZizÃ

Külliyen Yalan - IV

2012-02-07T23:03:00.000+02:00

Matta, Markos, Luka, Yuhanna

Bu yazıyı sadece küçük bir yanlışı düzeltmek için yazmaya başlamışken, şimdi yanlışları nereden toparlasam bilemiyorum. Bu yüzden, çıkış noktamdan başlama kararı aldım: Bu 4 İncil nasıl seçildi?

Bazılarımıza öğretilen komik bir hikaye vardır (en azından biz böyle öğrendik öğretmenimizden): Zamanla kardinaller, yazılmış binlerce İncil'in içinden çıkamaz ve derler ki, en doğru İncilleri seçmeliyiz. Ancak, ortada binlerce farklı versiyon olması işi zorlaştırıp, süreci uzatacağından, kardinaller kolay bir yönteme başvururlar; koyarlar binlerce İncil'i masanın üstüne ve sallarlar masayı. Masanın üstünde kalan, Matta, Markos, Luka ve Yuhanna'nın yazdığı İncilleri de en doğru olanları olarak kabul ederler.

Ancak ne var ki bu, komik bir hurafeden ileri gidememektedir. MS 4. yy'da dönemin Roma İmparatoru Constantine, İsa'nın yaşamına dair tüm İnciller'in toplanması için bir komisyon oluşturur. Bu komisyon, 27 tane İncil'i seçti. Günümüzde bildiğimiz Yeni Ahit tam olarak bu 27 İncil ve bazı kayıp İncillerden oluşmaktadır. Bunların arasında Matta, Markos, Luka, Yuhanna İncilleri ve Paul'un 13 mektubu en kabül görenleri olmuştur. Constatine'in kurduğu komisyon, bu seçimlerden yaklaşık 30 yıl kadar sonra ise, İsa'nın tanrının oğlu olduğuna, dolayısı ile tanrı ile eşdeğerliğine, ilahlığına karar verir.

Gelelim, ikinci noktaya: İslami inanışa göre, İncil, tanrı tarafından gönderilmiş ve sonradan Hristiyanlar tarafından değiştirilmiştir. İncil'in tanrı tarafından yazıldığı ve İsa'ya öğretildiği inanışı yaygın olarak görülür (ama tek geçer inanış değildir İslamiyette). Aksine Hristiyan inanışta İncil tanrı tarafından yazılmış bir kaynak değildir. İncil, en başta İsa, ama genel olarak İsa'yı takip eden bazı kişilerin kaleme aldığı (Havariler) İsa ve onun yaşamı üzerine olan yazıtlardır. Seçilen 27 İncil'in ise neredeyse tamamı İsa'nın ölümünden sonraki ilk 70 yılda kaleme alınmıştır. Paul ilk mektubunu, İsa'nın ölümünden 20 yıl sonra kaleme almışken, John (Yuhanna) Yeni Ahit'in 4 ana İncil'inin sonuncusunu İsa'nın ölümünden yaklaşık 60 ila 70 yıl sonra kaleme almıştır.

Şimdi gelelim son yanlış noktaya: Bu birazcık da belki İngilizce düzeltmesi olacak. "Bible", "İncil" değildir. "İncil" kelimesinin İngilizcesi "Gospel"dir. Daha doğru söylemek gerekirse "İncil", "Gospel"in (yada Yunanca orijinaldeki "euangelion"ın) Arapçasıdır. "İncil" kelimesi Kur'an'da 12 defa geçer ve kastedilen "Gospel"dir. "Gospel" ise eski İnigilizce'deki "gōd-spell" kelimesinden gelir ki bu "iyi mesaj", "iyi haber" anlamına gelmektedir. "Bible" için ise "Ahit" kelimesi Türkçe olarak daha doğrudur. Çünkü Bible (Ahit) Yahudiliğe ve Hristiyanlığa ait kutsal metinlerin tümüne verilen addır (Eski Ahit: Yahudi metinleri, Yeni Ahit: Hristiyan metinleri).

Toparlamak gerekirse, bazen öyle hurafeler duyarız ki ("Güneş'e 1 milim yaklaşsak yanarız, ondan 1 milim uzaklaşsak donarız" gibi) sadece kendi dini inançlarını veya inanılan belli bir düzeni savunmak, büyüklüğünü ve yüceliğini göstermek için ortaya atılmıştır ki, hiç bir dayanakları bulunmamaktadır. Buna benzer bir hurafe'de Barnaba İncili için vardır: Barnaba İncili'nde Muhammed'in adı geçtiği için bir çok okumayan müslüman, onun doğru'ya en yakın incil olduğunu söyler ancak Barnaba İncil'i Mesih'in Muhammed olduğundan bahsederken, Kur'an Mesih'in İsa olduğunu yazar!

Her şeyden en önemlisi, duyduğumuz şeyler hakkında, duyduklarımıza körü körüne inanmamak, biraz okumaktır, bunu zaman zaman öğretmenlerimizden ve hatta konunun uzmanlarından duysak dahi... Yani başka bir dine fırça atabilecek kadar çok Müslüman isek, önce Kur'an'ın ilk ayetine dönüp bakmamızda fayda vardır: "Oku!"

Külliyen Yalan - III

2012-02-05T21:42:00.000+02:00

İsim Belirtili Tamlaması

Belki birkaçınız, başlıktan konunun ne üzerine olduğunu tahmin ediyordur. İşin açığı bu konu, eğitim hayatımız boyunca bize doğru bir şekilde öğretilmesine rağmen, medya tarafından hayatımıza yanlı sokulan bir durum.

Politika ve politikacılardan bahsedilirken duyarsınız sık sık "Denizli Eski Valisi" şeklinde bir kalıp. Bu deyişin çıktığı zamanları da hatırlıyorum aslında. Bir zamanlar tek kanal TRT olduğu için dile özen gösterilirdi. Ancak özel televizyon kanalları ile birlikte bu özen de tabi ki azaldı ve bazı dilbilgisinden yoksun insanlar, "Eski Denizli Valisi diye şey mi olurmuş, eski Denizli'nin valisi der gibi. Denizli Eski Valisi olmalı" diyerek bu yanlış kullanımı dilimize sokmuşlardır, doğru olan "Eski Denizli Valisi" olmasına rağmen.

İşin garibi, halkımızda ısrarla "Denizli Eski Valisi" kullanımının doğru olduğunu savunanlar vardır ama onların unuttuğu nokta şudur: Türkçe'de tamlamalarda tamlayan ile tamlanan arasına sıfat girmez. Bu dilbilgisi kurallarına aykırıdır. Söz konusu durumda "eski" sıfatı "Denizli"yi değil, "Denizli Valisi" tamlamasını nitelemektedir.

Durumun yanlış olduğunu aslında birkaç örnekle gösterebiliriz:

"Denizli Valisi"bir belirtili isim tamlamasıdır ve sıfat önüne gelir. Aynı "İsim Tamlaması"nda olduğu gibi. Önüne bir sıfat gelmesi üzerine "Belirtili İsim Tamlaması" olur. Bu durumda, şu yargıya varabiliriz: Belirtili olan isim değildir, tamlamadır. "Belirtili İsim Tamlaması" dediğimizde bu durumda yanlış olduğunu söyleyip, "İsim Belirtili Tamlaması" olması gerektiğini düşünebiliriz.

Yukarıdaki örnek bize ne kadar yanlış geliyor ise, "Denizli Eski Valisi" aynı derecede yanlıştır. O yüzden, medyanın yanlış Türkçe'sini dikkate almadan doğru olanı çevrenizdekilere aktarın. Aksi halde ilerleyen yıllarda, "Patlıcan Yoğurtlu Kızartması" yiyor, "Telefon Eski Kulübesi"nden bir arama yapıyor olabiliriz.

Sir Winston Tea House

2012-02-04T01:55:00.001+02:00

Bunu bir reklam olarak da algılayabilirsiniz ancak, o şekilde düşündüğünüzde benimkisi Sir Winston'a bir bağış olsa gerek herhalde...

Seviyorum bu yeri. Merkezi İzmir'de olan ve çoğunlukla Ege Bölgesi'nde şubesi bulunan bir cafe zinciri. Yemekleri, atmosferi, içecekleri ve müzikleri dışında bugün bir nokta ile daha anlam kazandı hayatımda...

SWT adlı müşterileri için çıkardığı gazete ile de bir çok nokada konuklarına sanattan ve mutfaktan haberler verdiği gibi onları bilgilendiriyor da... Fakat tüm bunları yaparken, gereksiz hurafelere karşı da uyarmayı ihmal etmiyor...

SWT'nin 7. sayısında yayınlanan 2012 yılı ve Marduk söylentilerine dair yazıyı olduğu gibi alıntılıyorum:

"Evet, dünyanın başına bir felaket gelmesi muhtemel. Birçok veri, gezegende meydana gelen değişikliklerin yakında geri dönülemez noktalara varacağını gösteriyor. İşin kötü tarafı, bu felaket bir göktaşı veya efsanevî bir gezegen yüzünden değil, insanlar yaşam tarzlarından ödün vermekten korktukları için kendi yarattıkları kirliliği ve bunun sonuçlarını görmezden geldikleri için olacak. İnsanın hayalî bir gezegenden, önünde sebep ve sonuçları açık duran bir şeyden daha çok korkuyor olmalarıysa psikologlara havale edilecek ve ileride daha akıllı olacaklarını umduğumuz kuşakların alay ederek bakacakları bir muamma.

Dosyanın başında söylemiştik, 21 Aralık 2012'ye geri sayımlar başladı. Bir kere şunu söyleyelim, bu efsane ilk çıktığında X gezegeninin dünyaya çarpma yada yanından geçme tarihi 27 Mayıs 2003'tü, rötar yaptı. Bunu iddia eden Nancy Lieder, o tarihten bir hafta önce insanlara besledikleri hayvanları öldürmelerini önermiş, kendisinin de öyle yaptığını söylemişti. Tarih geçip de, çarpışma falan olmayınca, hükümetlerin önlem olarak insanları şehirlere kapatıp daha çok insanın ölmesine sebep olmamaları için yanlış tarih verdiğini söyledi. Bugün hâlâ Lieder'ın gezegeninin Aralık 2012'de gelmesini bekleyen insan çok. Böyle bir gezegen olsa ve bu kadar yaklaşsa çoktan çıplak gözlerle görebileceğimizi söyleyen gökbilimcilere bakarsak bizim endişelenilecek bir şeyimiz yok, ama dünyanın bir taraflarında bir evcil hayvan katliamı yapılacağı kehanetinde bulunabiliriz.

İnsan evladının kıyamet teorilerine merakı o tarihten sonra da bitmeyecek. Çevremizi, gıdamızı kirleteduralım, iklim değişikliği yüzünden milyonlarca insan açlıkla ve tuhaf hava koşullarıyla boğuşsun, dünyayı birkaç kere yok etmeye yetecek nükleer bombalar oraya buraya serpiştirilsin, çoğunluğun ilgilendiği konu bir sonraki gizemli felaket olacak. X gezegeni değilse evreni yutacak bir vakum, karadelik değilse kozmik radyasyonlar, dev volkanlar değilse göktaşları...

Bilen bilir, Marduk çarpışmasının en büyük dayanak noktası 21 Aralık 2012'nin Maya takviminde 5125 yıllık bir döngünün sona erdiği tarih olması. Yakın zamanda bu takvimleri inceleyen bir Avustralyalı profesörün bu tarihin bir sona değil, yeni bir çağın başlangıcına işaret ettiğini söylemesi bir yana, herhangi bir uygarlığın nasıl bu kadar ileri görüşlü olabileceği de başka akıl almaz mesele. Ya da Jay Leno'nun 2012 filminin başrol oyuncusu John Cusack'i konuk ettiği programında sorduğu şu soruyu da tekrar edebiliriz: 'Mayalar ileriyi bu kadar iyi görüyorlardıysa, İspanyolların geleceğini neden görmemişler?'"

Birgün olur da yolunuz düşerse Sir Winston Tea House'a, gidip en azından bir çay içmeyi, güzel yemeklerinden tatmayı ve atmosferinin tadını çıkarmayı ihmal etmeyin...

Once Upon A Time In My Life - XII

2012-01-01T00:00:00.000+02:00

2010 <- 2011 -> 2012

Yeni bir yıl daha biterken, en olaylı ve en ilginç yılım olarak tarihe geçiyor. Bense yine yaslanıp arkama izliyorum kendimi...

1 Ocak 2011:

Yeni insanlar ve eski dostlarla yepyeni bir yıla girdik. Biraz gecikmeli oldu girişimiz ama her kültürden bir parça kutladık.

2 Ocak 2011:

İlginç bir yıl olacağını ikinci gününden gösterdi 2011. 2010'un son günlerinde defalarca hastane'ye kaldırılmama sebep olan saatli bomba niteliğindeki safra taşlarım yine yaptı yapacağını. Önce Ohrid Devlet Hastanesi'ne götürüldüm. Ağrıların devam etmesi üzerine 3 saat mesafedeki Üsküp'e götürülüp, Üsküp Aziz Kril ve Metodi Üniversitesi Hastenesi'ne kaldırıldım.

5 Ocak 2011:

Bazıları buna ilahi adalet diyor!

8 Ocak 2011:

Ameliyat için Denizli'ye dönmek üzere yapacağım uçuş yoğun sisten dolayı iptal edildi. 12 Ocak'a kadar anca dağıldı sis ve 4 gün gecikme ile Denizli'ye ulaştım.

14 Ocak 2011:

Hayatımın 2. ameliyatını geçirdim. Safra kesesiz hayatım bugün başladı.

5 Şubat 2011:

Doğru Avrupa gezim başlıyor. Bekle beni Viyana!..

7 Şubat 2011:

Hayatımın en yüksek mertebeli kongresi olan "Birleşmiş Milletler Dış Uzayın Barışçıl Kullanımı Komitesi Bilimsel ve Teknik Alt Komite Toplantısı" na katıldım. Kariyerim ve tanıştığım insanlar açısından inanılmaz bir tecrübe idi.

17 Şubat 2011:

Uluslararası Uzay Kongresi Gençlik Paneli'nde konuşmacı olmak için yaptığım başvuru sonucunda 60 kişinin arasından seçilen 6 konuşmacının birisi oldum! (Başvuru videolarım: 1. Tur, 2. Tur).

9 Mart 2011:

Avusturya, Slovenya, Hırvatistan, Sırbistan, Makedonya ve Yunanistan'ı gezdikten sonra vatana geri döndüm. bu aynı zamanda Makedonya'dan tam anlamıyla Türkiye'ye geri taşındığım gün oldu!

24 Mayıs 2011:

Senenin 2., hayatımın 3. ameliyatını geçirdim. İlk ameliyatta olduğu gibi yine burnum problemdi!

20 Haziran 2011:

OnurCUK mezun oldu! :) Cadı ve OnurCUK'la yaklaşık bir yıl sonra tekrar görüştüm, çok güzeldi.

7 Temmuz 2011:

Yine yollardayım! Makedonya, Sırbistan, Çek Cumhuryeti ve Slovakya beni bekliyor...

29 Temmuz 2011:

İki doğum günü arasına sıkışmış, bir Türk, bir İspanyol!

30 Temmuz 2011:

Yine doğdum! 38 saatle, hayatımın en uzun doğum günü oldu, 70+ kişi tarafından defalarca kutlandı, sürpriz parti düzenlendi, gözlerim doldu! Hiç yaşamadığım bir duygu idi...

6 Ağustos 2011:

Bu sene benim için ikinci olan, Çek Cumhuriyetinde düzenlenen Uluslararası Astronomi Gençlik Kampına katıldım. İnanılmaz güzel vakit geçirdim, inanılmaz güzel insanlarla tanıştım!

14 Ağustos 2011:

Çocukluğum'dan kalma bir anı canlandı, gerçeğe döndü ve sarıldım enişteme 16 yıldan sonra, doya doya sarıldım...

5 Eylül 2011:

Kayseri'ye taşındım... 9 aylık evsizlik sürecim sona erdi böylece!

9 Eylül 2011:

Ve O girdi hayatıma... Perde aralandı, içeri sızan ışık gül kokulu bir Ece getirdi hayatıma...

25 Eylül 2011:

Hint Okyanusu'nu gördüm!

26 Eylül 2011:

Afrika, ayak bastığım 3. kıta oldu!

Beraber çalıştığım bir dost olan Chris Vasko ile tanıştım! Bir iş arkadaşı olmanın yanında, kaybetmeyeceğim bir dost oldu hayatıma.

5 Ekim 2011:

Hayatımda yaptığım en ciddi konuşma olan Gençlik Paneli'nde konuştum. Yaklaşık 2000 kişinin önünde konuşmak inanılmaz heyecan verici idi! Bu bir çok kurum ve kuruluştan çok önemli kişilerle tanışmama vesile oldu! NASA başkanı Charles Boldem gibi...

8 Ekim 2011:

Atlas Okyanusu'nu gördüm! Dünya'da görmediğim okyanus kalmadı.

Bu kadar güzel şey verirken hayat bana, bugün benden çok güzel ve büyük bir şeyi çaldı... Gözyaşlarım, okyanusa karşı aktı...

12 Ekim 2011:

Afrika'nın en güney ucuna yaptığım o güzel yolculuk bitti. Hayatımın ilklerini yaşadığım inanılmaz bir gezi oldu: Güney gökyüzünü, Macellan Bulutları'nı, Güney Haçı'nı gördüm! Hayatımda ilk defa bir penguen, deniz aslanı, balina ve buffalo gördüm! Timsah eti'ni tattım! ve daha bir çoğu...

8 Kasım 2011:

Ablamla unutulmayacak güzel bir gün geçirdim...

27 Aralık 2011:

O güzel çocukların öğretmeni oluyorum. Hayat mini mini birlerin arasından gülümsüyor bana!

29 Aralık 2011:

OnurCUK'un doğum günü vesilesi ile Cadı'yı gördüm, James'ciğimi gördüm, uzun süredir göremediğim yürekten insanlarla rüya gibi bir 12 saat geçirdim!

31 Aralık 2011:

Hayatıma yeni girmiş güzel ve candan insanlarla yeni bir yıla girerken, kendimce, güzel bir yıl geçirdiğimi düşündüm ve mutlu oldum...

(Fotoğraflar sırası ile, Matthias HAKER, Ariane CORNELL, H. Aziz KAYIHAN, Ana DISHLIESKA-MITOVA, Josh VEITCH-MICHAELIS, H. Aziz KAYIHAN, Mehmet KARAKUŞ, Christopher VASKO, Süleyman ÜTKÜN, Behnoosh MESKOOB, Nurtaç TÜRKELİ ve Ana DISHLIESKA-MITOVA tarafından çekilmiştir.)

"Merve" Soyadına Kavuşuyor!

2011-12-13T20:35:00.001+02:00

3 yıl kadar oluyor size Merve'den bahsedeli, Merve'nin sorunlarından, Türkiye'deki Soyadı Kanunu'nun kadınları ne kadar aşağı aldığından bahsedeli...

29 Mart 2009'da yazmışım bu yazıyı: Merve

Ne var ki bugün okuduğum bir haber tüm bunların bir nebze değişmeye başladığını gösteriyor: http://www.ntvmsnbc.com/id/25305525

Artık, boşanma durumlarında, çocuğun velayeti anneye verildi ise, soyadını verme hakkı babaya değil, anneye ait olacak.

En azından bir adım.

Devamının gelmesi umudu ile...

Sağlık Sorunsalı

2011-11-18T17:05:00.001+02:00

"Dışarıdan gelen" diye bir terim öğrendim bugün. Dışlarcasına kullanılan bu terim'in kullanıldığı yer bir sağlık ocağı idi.

Ocak ayında küçük bir kaza sonucu elimde bir kesik oluşmuştu bunun için ise sağlık ocağına giderek tetanos aşımı vuruldum. İkinci aşım ise Mart'ta idi.

İkinci aşıdan sonra devam etmek zorunda değilsiniz ancak hayat boyu koruma istiyorsanız devam edebiliyorsunuz. Dolayısı ile ben de üçüncü aşım için bugün sağlık ocağına gittim ve aldığım cevap şu idi:

"Dışarıdan gelenlere vuramıyoruz. Bakanlığın kararı..."

Durumun benim için aciliyeti olmadığı için sorun yok ancak aciliyeti olan birisi için durum ne olacak?

Daha sonra, tetanos vurulmam için dışarıdan aşı almamı, zaten ellerinde olmadığını ve hatta bakanlığında elinde olmadığını söylediler! Sonrasında olayın aslını teyit etmek için doktor bir arkadaşımla görüştüğümde aldığım cevap şu oldu:

"İşte abi, Türkiye'de sağlığın geldiği nokta bu..."

Tatil

2011-08-18T23:47:00.002+03:00

Kendimi iyi hissedene kadar buralada olmayacağım... Ben diyim 5 ay, siz diyin 5 gün...

Rüyalar Gerçek Olursa...

2011-06-08T23:32:00.000+03:00

Acı başlıklı yazımda anlatmıştım rüyamı... Aklımın ucundan geçmezdi belki bir an bunların gerçek olabileceği...

Olayın başı çok önemli değil arkadaşlarla eğlenmeye gidiyorduk. 8-9 arkadaş uzun süren bir çalışmanın soununda eğlenmeyi hak ettik. Yola çıktık gisiyoruz derken geç de olsa, Eda'nın bizimle olmadığını fark ettim. Kızdım ilk etapta ancak daha sonradan Eda'nın evine gidip, tutup kolundan getirmeyi düşündüm.

Dediğim gibi de yaptım. Eda gereksiz ve saçma depresyonları yüzünden evden çıkmak istemiyordu. Tuttum kolundan götürdüm.

Bar'a geri döndük, tam giriyoruz derken sduyduğum silah sesi ile sırtımda hissettiğim acı bir oldu. Yer'e atarken kendimi, tonla lanet yağdırdım, tonla kürettim. Rüyanın gerçek olması içten bile değildi. Neyse ki, çok geçmeden Ambulans geldi ve hastaneye kaldırdılar. Kürek kemiğimin tam altına denk gelmiş. Kolumu oynatırken hafif sorunlar olabilirmiş ama zamanla düzelir dediler... Artık ne kadarsa düzelirse...

Derken bir süre daha olaylar böyle devam ettikten sonra, yine uyandım! Artık bu tarz rüyalar sonrası rahatlasam da, küçük çapta tedirginlikler baş gösteriyor! Ne anormallik var bilemedim.

İki gün önce rüyamda tekrar vuruldum. Evimizin karşısında. Fakat bu sefer vurul vurul bir yere kadar, canıma tak etti ve ben de adamı vurdum.

Anlamıyorum ne biçim bir yaratığa dönüşüyorum rüyalarımda ama bir yandan da, tüm bunların gerçek olması korkutuyor...

Terkedilmiş...

2011-06-07T12:42:00.000+03:00

Terk edilmiş evler gibi aynı...

Yarım bırakılan, sonuna bir nokta konmayan bloglar... Öylece yarım bırakılmışlar... Bir, iki, üç sene önce girilmiş son yazılar sanki bir devamın geleceğini haber etmişler döneminde ama hiçbirinin devamı gelmemiş. Öylece bir anda, veda etmeden terkedilmişler... Kimisi tamamen yıkılmış artık kullanılamaz duruma gelmişken kimisi de aynı kaderi paylaşmakla yüzyüze...

İzlediğim blogların yarısını bu sebeple kaldırdım bugün. Hepsi terkedilmişlerdi uzun bir süre önce... Özellikle bazıları o kadar üzdü ki... Saray kadar güzel bir evi terk ettiğinizi düşünsenize, işte öylesine güzel kelimelerle, duygularla donatılmış bloglar öylesine bırakılmış bir noktada...

Üzüldüm...

(Fotoğraf: Tristan k)

İnlerine Dönen Tai-Yeap Karşıtları

2011-06-07T00:00:00.000+03:00

Seçim zamanı yaklaştıkça seçimlerle ilgili bir korkum daha çıkıyor ortaya. Zira bu korku Ti-Yeap karşıtlarının inlerine geri dönmesi...

Bu ne demek efenim? Açıklayayım.

Üniversiteyi Kayseri'de okudum. Bu şehirde uzun saçlı, rock müzik dinleyen, aşırı giyinen ve davranan öğrenci göremezsiniz pek. Vardır, Üniversite'deki öğrenci sayısına oranla az olsa da, bu sayının çokluğundan dolayı da çoklardır.

Ancak, bahar şenlikleri başladığında bir şey olur: Herkes Rockçıdır! Herkes aşırı giyinir, aşırı davranır, rock müzik dinler, rock müzik konuşur... Herkes elleri ile konserlede veya konser haricinde _IııI hareketi yapar. Lakin bu insanlar bahar şenliklerinin bitmesi ile kaybolur...

İşte Tai-Yeap karşıtları ile de böyle bir durum var. Her seçim öncesi ortaya çıkıp, maalesef ki seçim yasaklarının başlaması ile birlikte inlerine geri dönüyorlar. Susmayı bilip seçimden sonra dönseler inlerine çok güzel olacak.

Bu genellemeyi şöyle yapıyorum efenim. Benim çevremde çok insan var, görüştüğüm, muhabbet ettiğim. Arkadaşım hiçbiriniz mi Tai-Yeap yanlısı değilsiniz. Eğer durum bu olsaydı ülke kurtulurdu çoktan.

Dolayısı ile buradan Tai-Yeap karşıtlarına sesleniyorum: Lütfen, seçim yasakları ile birlikte değil, seçimden sonra dönün inlerinize... Bu ülkenin sizlere ihtiyacı var... Lütfen!!!

Peri Fırtınası - 2. Bölüm

2011-06-06T17:01:00.001+03:00

Hayal bile değildi uçmak...

Adının Murat olduğunu sonradan öğrendiğimiz kızıl güvenlik görevlisi, bizim odasında ne işimiz olduğunu sorduğunda... Bir süre evelemeden gevelemeden sonra, dürüstlüğü seçip, kaçacağımızı itiraf ettik. Güldü Murat... Epey bir güldü... "Siz buradan nasıl kaçacağınızı zannediyorsunuz" demesi ile anlattı tüm hikayesini...

Murat burada çalışan bir çok kişinin koşullardan rahatsız olduğunu ancak isteseler bile işi bırakamadıklarını, geçmişteki bir çok firar'ın başarısız ya da sonunun kötü olduğundan bahsetti.

- Siz,... dedi ...yine şanslısınız. Lazımsınız çünkü bunlara.

Bunun üzerine uzun uzun konuştuk. Bizi kullanacaklarını biliyorduk elbette ama daha gelecek insanların olduğunu bilmiyorduk. Biz sadece ilk iki idik. Diğerleri geldikçe Murat'ın odasını toplanmak için kullandık. Artık plan kesindi ve Murat da içindeydi...

Bir kaç güne hocam tekrar geldi, artık hocam demek tiksindiriyor ya... Fakat farkettiğim önemli bir şey oldu. Zira hocam sadece bir anlaşma ortağı da değildi. Benimle konuşurken yüzüme bile bakmadı bu sefer. Lanet ettim kendisine ve yaptıklarına...

- Hiçbir şey yaptıramayacaksınız bana ve diğerlerine, bunu bir kere aklınıza sokun artık!!!

- Aziz... Aziz! Keşke her şey senin benim isteğimle olsaydı... Ama yapacaksınız, daha durun hele, daha durun...

Bu konuşmanın üzerine arkadaşım ile Murat'ın odasına gittik... Artık harekete geçmek gerekli idi. Uzun konuşmaların ardından, Murat'ın odasına saklanmaya karar verdik, hep beraber, 8 kişi. Başlangıcı biraz zor bir plandı bu zira, kaçmış süsü vererek bir kaç günü Murat'ın odasında geçirecektik. Daha sonra zayıflayan güvenlikten faydalanıp, gerçek firarı gerçekleştirecektik.

Kafama takılan yakında bir yerleşim birimi olmamasıydı. "Peki nasıl ulaşacağız bir yerlere" dediğimde Murat'a, yakında bir dağ evi olduğunu ve yamacın ters tarafında olduğu için buradan görünmediğini, orada bir yardım ateşi yakıp bekleyeceğimizi söyledi...

3 gün sonrası olağan bir kutlama günü idi orada. Büyük bir aile burada ikamet eden. Aile mafya işlerinden bağımsız yaşıyor. Adları temiz yani anlayacağınız. Eğlence erken başlasa da, kutlama yemeğinin yeneceği sırada hafiften başlayan rüzgar, bir anda güçleniyor yağmurla beraber...

O zaman ilk defa duydum ne olduğunu Peri Fırtınası'nın... Anons yapılıyor aile üyelerinden biri tarafından: "Sevgili dostlar, aldığımız rapora göre, Peri Fırtınası bu sene beklenenden erken geldi. Sizden isteğimiz evde kalmanız ve odalarınızdan dışarı adım atmamanız. Can sağlığınızı düşünüyorsanız, bu duyuruyu lütfen dikkate alınız!"

Murat, Peri Fırtınası'nın inaılmaz bir fırtına olduğunu söyledi. Fırtına çok kuvvetli olmasa da, yeri gerçek anlamda yerinden oynatan bir fırtına idi... ve Murat ekledi: "İşte bizim için fırsat budur!"

Fırtına'nın tüm elektrik sistemini alt üst etmesi ile birlikte fırladık dışarı hep beraber ve ilerlerken birden büyük bir sarsıntı ile yarıldı yer... Tepenin ortasında kocaman bir çatlak oluştu. Tam o çatlağa doğru bakarken, göklere yükselmeye başladık!!! Fırtına kara parçasını havalandırmıştı, üzerinde bulunduğumuz... ve yükseldik... Koca kara parçası uçuyordu adeta... Ancak kısa bir süre sonra alçalmaya başladık. Fakat yükseldiğimizden çok alçalıyorduk. Uzun bir süre geçtikten sonra, tam da planladığımız dağın yamacına çakıldık...

Etrafa bakmamla beraber yaşadığım şok bir ayrı olsa da Murat aldırmadan, küçük bir yokuştan aşağı inerek yakmak için bir balya aramaya gitti... Mimarisi hiç de hoş olmayan, farklı bir yere düşmüştük biz... Bu dağ evi hiç rahat vermiyordu zira, Murat'ın yaktığı turuncu saman balyası da...

- Murat! Nerede olduğumuzun farkında mısın? Burası hiç bir dağ evine benzemiyor!!

- Farkındayım, ama kaybedecek vaktimiz yok, nihayetinde dağın yamacında hala bir dağ evi...

- Yukarıda birileri var? Onlardan yardım isteyelim... dedim tam o anda, yukarıda farkettiğim iki insanı görür görmez.

Genişçe yokuşu çıktıktan sonra tam yardım isteyecektik ki, gördüğümüz görüntü kaçmamızı gerektiriyordu, zira oradakiler, insan değil, uzun kafalı, kırmızı gözlü yaratıklardı... Diğerlerinin yanına koştuk direk ve oradan kısa bir yürüşüyün ardından tamamı Roma tarzında, taşlardan yapılmış bir şehre girdik. Lakin her yer, o garip insanlardan doluydu. Kör olduklarını o ara farkettik.

Şehrin içinde koşarken birden bir labirent'e girdik... Nereye gideceğiz, derken labirentin içinde karşımıza, yanımızdaki 4 kızın babaları olduğunu iddia eden, neredeyse aynı takım elbiseyi giyinmiş ellerinde şemsiye 4 adam çıktı...

"Oh şükür, bulduk kızlarımızı!!!" diyerekten bize doğru yaklaşırlarken durdurduk onları ve kızlara döndük: "Bunlar babalarınız mı sizin?"

Biri cevap verdi:

- Evet, ama babam ne böyle giyinir ne de konuşur. Ben hiç hoşlanmadım bu durumdan...

Bunun üzerine adamları başımızdan savıp devam ettik labirente ve bir şehre çıktık yine... Soğuk, donuk, karanlık ama kalabalık bir şehre... Sağa sola bakınırken, tabelalarda, reklamlarda yazan Kril alfabesini farkettik. Tam kril alfabesinden dolayı herhalde Rusya'da bir yerde olsak diyecektim ki, yazanlar Türkçe idi!

O an neye uğradığımızı şaşırarak devam ettik ve ilk karşılaştığımız iki kıza sorduk: "Neler oluyor, neredeyiz biz?"

Kızlar şaşkın şakın birbirine bakıp:

- Eski Türkçe? Eski Türkçe mi konuştu bunlar? dediler... Kzıların konuştuklarını az buçuk anladık...

- Niye kril alfabesi kullanıyorsunuz?

- Kril alfabesi ne demek ya? Başka alfabe var sanki... Bin yıllardır bu alfabeyi kullanıyoruz...

- Bin yıllar?

- Dalga mı geçiyorsunuz bizimle?

- Afedersiniz ama hangi yıldayız biz!

- 27152!!!

Hayır, hayır, hayır! 27152? Nasıl yani....Bir an her şey değişti, çevreye bakışımız, algımız... Peki neden süper modern bir şehirden öte '80 Yugoslavya'sı tadı veriyordu heryer?

Kızlar devriye polislerini aradılar derhal. Polis geldi, gecikmeden. Kırmızı ilginç bir kıyafet giyiyorlardı. Bizi anlamakta zorluk çektikten sonra damgamızı göstermemizi istediler bizden. Damga?? Bir süre birbirimizi anlamaya çalıştıktan sonra, Murat cebinden kimliğini çıkardı ve bunun üzerine gerçekleşen uzun telsiz görüşmelerinden sonra, tutuklanarak bir polis trenine bindirildik. Şehrin tramway hattında dolaşan bir polis treni.

Murat'ı yanıma oturttum trende... 25 bin yıl. Yüzyıl değil, bin yıl değil, 25 bin yıl geleceğe gitmek!!? Tam o esnada arkamdan kulağıma fısıldadı birisi: "Ne hissettiğinizi ben çok iyi biliyorum, evet 25 bin yıl!!!"....

O fısıltıyla birlikte odamda buldum kendimi. Sağıma soluma bakındım. Omzumda inanılmaz bir ağrı vardı... Bir iki saniyeden sonra farkettim uyandığımı...

Uyuyakalmak kötü... Hele ki ters bir şekilde, omzun üstüne yatarak. O değil de, hâlâ acıyor omzum...

(Resimler: A.Izbicki, Roberto Emilio González G., Alex Popescu)

Peri Fırtınası - 1. Bölüm

2011-06-06T14:52:00.007+03:00

Hayal bile değildi zaman yolculuğu...

Ama her şey, hocam ve 2 arakdaşımla beraber o ıssız tepeye gitmemizle başladı... Uzaktan bile hoşuma gitmemişti görüntüsü.

Arabadan indiğimizde bir grup insan karşıladı bizi. Çok yüksek güvenlik önlemleri altında korunan böyle bir yerde bizim ne işimiz vardı hiç bilimiyorum. "Her şey hazır mı hocam?" dedi adamlardan birisi. "Planlandığı gibi..." cevabını verdikten sonra hocam, içeriye buyur ettiler bizi.

Önce ben geçtim dar kapıdan ve onu takip eden dar ama kısa merdivenlerden. Yarım kat yukarıdaki salonda beyaz kazaklı, saçı at kuyruğu bir kız dışında 5 adam vardı, hepsi takım elbiseler içinde.

Sonradan bir kişi daha geldi ki içeri, ben o anda ne olup bittiğini hızlı bir şekilde anlamam gerektiğini farkettim. Uzun süredir aranılan meşhur bir suçluydu bu adam. Mafya'nın allahı... Oturdu yavaşça, son kalan, boş, siyah deri koltuğa ve bana döndü: "Hoş geldiniz Aziz bey..."

Bir an nevrim döndü! Ben hocamın ve arkadaşlarımın da içeriye geçeceği düşüncesi içersindeydim ve hatta beklemekteydim o ana kadar lakin, onlar anlaşma karşılığı beni getirmişti bu adama. Bir yandan bu adamın beni ne yapacağını düşünürken, o yine konuşmaya başladı, yanındaki çekmeceden şırınga tabancasını çıkarırken:

- Buralarda işler pek öyle beklendiği gibi gitmiyor bu aralar, her şey pek yolunda değil. Tabi ki, bunların da belli başlı sorumluları var...

Tüm bunları söylerken bir doz ilacı doldurdu tabancaya, yine yavaşça ve yanımdaki Fehmi Bey'e seslendi, arkanızdaki kutuyu bana uzatır mısınız diye... Fehmi Bey'in ise arkasına dönmesiyle, o koca bir doz zehirli ilacı boynundan yemesi bir oldu ve koltuktan düşerek can verdi gözümüzün önünde... Hemen ardından küçük kıza doğru çevirdi silahı adam ve küçük kız bir anda eğilerek;

- Dede yaaa!..... Yapma şöyle....

- Bu veledi de vuracağım bir gün ya, kıyamıyorum işte... Lafı uzatmadan, siz şimdi odanıza geçin Aziz Bey... dedi silahı bana doğrulturken ve ekledi... ...ve sorumsuzların başına ne geldiğini unutmayalım!

Herkes odayı terketti ve ben fırsatını bulup, kapıdan çıkıp, şansıma kaçtım oradan... Ama nasıl bir kaçış!

Şehre döndüm... Çok sevdiğim -ve hoşlandığım- bir arkadaşımla karşılaştığımızda o da arandığını anlattı aynı adamlar tarafından ve benzer bir hikaye gelmişti başına. O sırada tam telefona sarılacaktım ki, benim peşimde olabilirler lütfen gidelim demesiyle kendimizi bir ara sokakta koşarken bulduk... Viyana'nın o dar ve güzel sokağından ele ele koşarken sevdiğim kız ile, bir şeyden kaçmıyor olmayı yeğlerdim, ama...

Maalesef geri götürüldük. Bir de üzerine güveliğin artırılmış olması sürprizi eklendi... Fakat yine de durmak akıl kârı değildi, arkadaşımı ikna ettim kaçmak için ancak başarılı bir girişim olmadı. En azından kafaladğımız bir güvenlik görevlisinin odasında saklanıyorduk artık, Peri Fırtınası'na kadar...

...

(Resimler: Lupum Singuraticum, Carola Angulo)

To Write List

2011-06-05T13:23:00.000+03:00

Çok uzun bu yazılacaklar listesi artık... Her ne kadar bunların birçoğu taslaklarda üç beş karalanmış olsa da, bir süre zamanımı bloga harcamam gerekiyor zannedersem...

Yazılacakların arasında en baba olanlar Seyahatname-cikler şu durumda... Zira 2009'da ben Kore'ye gittikten sonra 8 ülke, 10 binlerce kilometre daha gezdim...

Diyaloglar'ın belirli bir gelme sıklığı olmasa da, bazıları sona geliyor... Duygusal Diyaloglar çok önceleri bir sona gelmişti zaten. Arzulu Diyaloglar'ın da büyük finalini umarım yakın zamanda yazabilirim sizlere... Geriye kalan diyaloglar (Onurlu, Neşeli, Şaşıran ve Numaradan) ise, kişilerle görüşme sıklığına ve/veya malzemeye bağlı olarak gelişiyor...

Ancak tüm bunların arasına yeni bir diyalog serisi de eklenecek yakında: Büyülü Diyaloglar!

Kayıp Sermaye ve Külliyen Yalan serilerinin hali hazırda birkaç yazısı daha var gelecek olan.

OUATIML ve Boş Konuşma ise konu geldikçe devam ediyor zaten.

Neden böyle bir bilgilendirme yapma gereği duydum hoş, onu da bilimiyorum ama zannedersem, yazmam gereken yazıları yazma hatırlatması yapıyorum kendi kendime.

Tasarım vesaire vesaire...

2011-06-02T18:43:00.000+03:00

Uzun bir süre önce blogun tasarımı için epey uğraştım... Aslında tüm bu çalışmalar aşağı yukarı yıl önce Foliage teması ile tanıştığımda ortaya çıktı.

Foliage (şu andaki blog tasarımı) esasen bir wordpress teması iken blogger formatına dönüştürülmüş. Ancak bu noktada benim hoşuma gitmeyen bazı noktalar vardı ve bunlarla ilgili tema üzerinden çalışmaya başladım.

- Blogger formatına dönüştürülen orijinal tasarımda sağ menü yoktu. Dolayısı ile bir süre vakti, sağ menü oluşturmaya harcadım. Ve başardım.

- Fakat bundan sonraki ilk problem sağ menü üzerine gadget yerleştirememem oldu. Bunu da bir şekilde çözdüm.

- Gerekli düzeltmeleri yapıp, türkçeleştirdikten sonra temayı yayına koydum...

Ancak tabi sorunlar halen bitmiş değil:

- Sorunlardan bir tanesi madde imi kullanamamam. Madde imleri kullandığımda çıkan küçük gif resmi, ilk karakterlerin üzerine denk geliyor...

- Sağ menüdeki etiketlerden birine tıklayınca gelen sonuçlar, sağ menünün bittiği yerden itibaren görüntülenmeye başlıyor... Nedenini halen çözemedim...

- Sağ menü'ye istediğim gadgetı kolayca ekleyemiyorum çünkü kontrol panelindeki, "gadget ekle" butonundan eklediklerim menüde görüntülenmiyor. Html'den eklemek zorunda kalıyorum...

Velhasıl, umarım yakın zamanda bu problemlerin de üstesinden geleceğim. En son olarak yaptığım değişik, yukarıdaki ajax (tut-çek) menüye internet ortamındaki diğer sayfalarımın linklerini ekledim. DeviantArt, Portfolio, IMDb, vs...

Umarım bir gün sorunsuz bir şekilde bu temayı kullanabilmek üzere....

Post-op

2011-06-01T02:14:00.000+03:00

Başarılı bir operasyon geçirdikten sonra, bir hafta önce eve döndüm... Dün'e kadar devam eden şiddetli sızılar kendini çok hafif, hatta kendini hissettirmeyen minik sızılara bıraktı...

Tamponların alınmasından sonra gelen burun tıkanıklığı ise dün tamamen kaybolduğu için, tekrardan derin bir nefes aldım her iki burun değilimden de...

Ne var ki, alışmış olduğum için, ağzımdan nefes alıp vermemek mümkün değil benim adıma ama, her hava darlığında, sigara dumanında, nefessiz kalmaktan kurtulmuş oldum bu sayede...

Derin bir oh çektim yani...

Hmm.. Bir de, bıyıklarımı da korudum :)

Ameliyat Yılı

2011-05-23T17:57:00.000+03:00

2011 resmen ameliyat yılı oldu... Seneye bir ameliyatla başlamamın üzerine yarın sabah yeni bir ameliyat oluyorum...

Yarın için ise ameliyat değil de, bıyıklarımı kesecek olmak korkutuyor... :)

Bu Hesapta Bir Yanlışlık Var!

2011-05-14T13:07:00.002+03:00

Seçimlerin yaklaşması ile herkesin en büyük derdi AKP'nin bu kadar büyük bir oy oranı ile tekrar iktidar olması...

İşte bu noktada, bu paniği ortadan kaldırmak için ortaya atılan fikirler ve görüşler de sanki çaresizlik itirafları gibi... Solda birlik, Oyların CHP'de toplanması, "Barajı geçemeyecek partiye boşuna oy atmayın" söylemleri, ortada birlik, köşede birlik, kafede birlik falan...

Ama işte ne yazık ki bunların hepsi çaresizlik söylemleri olduğu için olması gerekeni yansıtmıyor ve Türkiye'yi olması gerekenden daha fazla karanlığa itiyor.

Kendi adıma, şu an favori olan 3 partinin genel başkanlarından da haz etmediğimi not düşeyim öncelikle.

"Peki şimdi sorun nerde, AKP'nin karşısında tek güç olabilmek neden kötü bir şey olsun ki?" diyenleriniz çok ama unutmayın, panik hallerinde genelde insanlar düşünmeden hareket etme eğilimindedirler. Bu da o hareketlerden birisi.

Şimdi yavaş yavaş bu durumları irdeleyelim... Herkesin ağzından bu aralar çıkan sözlerden birisi şu: "Yahu X partiye oy vereceğine CHP/MHP'ye oy ver bari de oyun işe yarasın". Bu durum karşısında gidip CHP veya MHP'ye oy veren çok kişi oldu geçen seçimlerde ancak unuttuğumuz bir şey, Türkiye'nin yönetim şeklinin Parlamenter Cumhuriyet olduğu ve bu yolun çok partili bir rejimden geçtiği.

2007 seçim tablosunu beraber inceleyelim:

Soldaki sonuçlar 2007'de partilere atılan oy oranlarına göre ülke geneline dayanarak benim hazırlamış olduğum tablo. Oy oranları birebir olsa da, milletvekili sayılarının çakışmamasının sebebi Bağımsızlar'ın hesaba katılmamış ve sonuçların şehir değil ülke bazında hazırlanmış olması.

Şimdi gelelim, tablomuza göre AKP %46,6 oy oranı ile 314 Mv çıkarmış iken CHP %20,9 ile 140 ve MHP %14,3 ile 96 Mv çıkarmış durumda. Tabloda DP'nin %5,4 GP'nin ise %3,0'da kalmış olduğunu görüyoruz. Yani mecliste AKP 550 sandelyenin 314'üne sahip. Ya da diğer bir deyişle AKP karşısında 236 Mv var.

Şimdi bu seçim sonuçları üzerinden AKP'nin oy oranını ve oy sayısını sabit tutarak, bir partiyi daha parlamentoya dahil edelim.

Tablo'daki sırada ilk parti DP. Şimdi CHP'nin %4,6 oyunu DP'ye kaydıralım ve DP'de meclise girsin. Sonuçlar aşağıdaki gibi değişecek:

Tabloda gördüğümüz gibi AKP'nin oy oranını sabit tuttuk ve CHP'nin oylarının %4,6'sını DP'ye kaydırdık. Böylece DP 63 Mv ile meclise girmiş oldu.

AKP'nin oy sayısını/oranını değiştirmemiş olmamıza rağmen değişen bir sonuç var: DP'nin de meclise girmesi ile MHP sadece 6 Mv kaybederken AKP 20 Mv kaybetti.

Meclis'e girmiş olan tüm partilerin Mv sayıları azalmış da olsa, DP sesini yükselterek demokrasiyi güçlendirmiş oldu. Ya da diğer bir deyişle, meclisteki sandalye sayısı AKP'nin aleyhine, 294 - 256 şeklinde değişmiş oldu.

Peki, meclise bir parti daha ilave edelim ve bu da sıradaki GP olsun. Bunun için yine AKP'nin oy sayısını/oranını sabit tutarken MHP'nin oylarının %4'ünü ve CHP'nin oylarının %3,1'ini GP'ye kaydıralım. Sonuç aşağıdaki gibi:

Böylece GP 62 Mv ile meclise girerken DP'nin 2 Mv kaybettiği koşullarda AKP 9 Mv kaybetti. Meclisteki dengeler ise AKP aleyhine 285 - 265 olarak değişti.

Peki bu iyi bir durum mu? Eğer derdiniz AKP'nin tek ses olmasını engellemek, demokrasiyi geri getirmek ise evet. Ancak derdiniz AKP'nin karşısına başka bir tek ses çıkarmak ise, hayır. Ancak bu noktada sorunun zaten demokrasi eksikliği olduğunu, çok partili bir rejimden sadece iki partinin hakim olduğu bir rejime geri döndüğünüzü hatırlatırım.

Ama yine de, CHP'nin çok mükkemmel bir politka izlediğini ve MHP'nin de bazı oylarının CHP'ye kaydığını düşünelim. MHP'nin %14,3 olan oy oranını kaydıralım CHP'ye. Mesela MHP'nin oylarının %5,7'sini kaydıralım ve CHP mecliste daha güçlü yer alsın. Bu duruma göre;

MHP meclis dışı kalmış oldu ve CHP 60 Mv daha kazandı mecliste. Hesaplamalar yine AKP'nin oy sayısının/oranının sabit kalması üzerine dayanıyor.

Ancak bu durumda daha kötüye değişen bir durum daha var. MHP'nin oylarının %5,7'sinin CHP'ye kayması ile CHP mecliste 60 Mv kazanırken, AKP de 36 Mv kazanmış oldu. Yani 2007 genel seçimlerinde tablo AKP 314, diğer 236 iken, bu durum AKP lehine 350 - 200 olarak değişti.

İşte bu noktada, sağda birlik, solda birlik, oyların tek bir yerde toplanması çalışmalarına geri dönüyorum. AKP iktidar olarak, eski iktidarlardan daha çok İYİ iş yapmıştır. eski iktidarlardan ise daha az sayıda kötü iş yapmıştır (yaptığı kötü işlerin ÇOK kötü işler olduğu ayrı yana). En az eski iktidarlar kadar yemiş, eski iktidarlardan daha fazla kadrolaşmıştır.

Fakat, sorun AKP'nin ne kadar iyi, ne kadar kötü iş yaptığı, ne kadar kadrolaştığı, ne kadar yediği değildir. Sorun AKP'nin elindeki gücü koruyarak daha kötü işlere yelken açmasıdır ve bunların hiçbiri YGS ile, KPSS ile alakadar değildir. AKP'nin oyununa gelen sevgili KILIÇDAROĞLU ise, 80 milyon insanın kaderi ile ilgilenmek yerine, medyayı YGS ile meşgul ederek, olan biteni örtpas etmektedir.

İşin siyasetine fazla dokunmadan, konuma döneyim. AKP'nin bu konuda en büyük gücü, farklı seslerin mecliste temsil edilememesidir, tek sesliliktir. Çözüm AKP'nin karşısına başka bir tek ses çıkarmak değildir. Zira, bunun ne kadar tehlikeli olabileceğini, AKP'nin oyları sabit kalsa da ne kadar onların işine geldiğini galiba anlatabildim.

Yapmamız gereken Türkiye'nin AKP - CHP - MHP üçgeninden oluşmadığını hatırlamaktır.

Burada anlattıklarım AKP yandaşlığı ve/veya CHP/MHP karşıtlığı gibi, hele DP veya GP sempatizanlığı olarak anlaşılmasın. Sadece son zamanlardaki aşırı partizanlıklara kızgınım zira Türkiye'nin sorunu partizanlık iken, daha da partizanlaşarak bu sorunu çözemeyiz...

Bir şeylerin değişmesi umudu ile,

Saygılarımla...

(Not: Kullandığım resimleri Isaac Roca'nın geliştirdiği D'Hont Metodu Hesaplama Programı aracılığı ile aldım. Program'da yaptığım olasılıkların linki'de aşağıdaki gibidir, detayları inceleyebilir, istediğiniz gibi oynayabilirsiniz:

http://icon.cat/util/elections/SFsZbPSecb

http://icon.cat/util/elections/yRsZpSSefl

http://icon.cat/util/elections/QdsZlTSeXz

http://icon.cat/util/elections/qlspPpTeGN )

Anonymous Follower

2011-05-07T01:39:00.002+03:00

Bloguma gelen son iki yorumdan ilk etapta şüphelenmiştim. Çünkü çok anlam içermeyen cümlelerdi ama bir şekilde de alakaları vardı yazılar ile...

İçinde herhangi bir bağlantı da bulunmadığı için daha sonrasında spam olmadıkları, yurtdışından birisinin blogumu Google Translate aracılığı ile takip edip, yorumlarını da google translate aracılığı ile çevirip gönderdiği kanısına vardım.

Zira mantıklı düşününce doğru da... Dolayısı ile bu yazı O kişiye ithaf edildi...

So, it's all about a new visitor of mine who follows my blog and leaves comments even Turkish... I am so happy and that's so sweet of you. But the fact that Google Translate doesn't work good for Turkish and, you can leave your comments in English... And If you want, upon your request, I will be glad to translate what I write and may be also post them on my English blog which is storytothelife.blogspot.com .

However, thank you so much my dear visitor... You made me happy!

P.S. It is my assumption that you exist and I will be even more happier if you really do exist -yeah the person that left the comments on my last 2 entries before that-!

Birkaç Güzel Gün

2011-05-03T07:24:00.001+03:00

Güneş süzülüyordu...
Yattığım yerden karıncaları izlerken,
Güneş süzülüyordu yaprakların ardından...

Elimde bir kaç güzel şiir,
Birkaç güzel şairden,
Herkes aşktan bahsediyordu,
Ben aşka boğulurken...

(Photo: Alyssa)

Acı

2011-04-27T21:08:00.000+03:00

Hani filmlerde falan görüyoruz... Ama o an belki ya o kadar acıyabileceğini düşünmüyoruz, ya da filmdeki insanlar bize öyle bir izlenim veriyorlar...

Ama çok acıyormuş. Belki de beklemediğim için o kadar acıdı...

9 ay önceydi...

Sokakta öylesine dolanıp bizim ufaklıklarla konuşuyordum. Yaz aylarında millet hep dışarıya masa sandalye atar bizim oralarda... Çay, kahve, muhabbet... Birden nereden geldiğini anlamadım iki silah sesinin ardından sol koluma gelen mermi ile öğrendim nereden geldiğini. Bir an şok ile yerimden hareket edememem bir yana, omzuma ve karnıma gelen 2. ve 3. mermilerle kendimi yerde buldum.

Çok acıdı... İnanılmaz acıdı.

İşte o an rüyada olmayı dilerdim. Rüyalarımda rüyada mıyım değilmiyim bunu anlamaya çalışan bir insanım. Rüya olduğunu anlarsam da uyanıyorum hemen. Ama uyandığım falan yoktu. Sessizlik oldu bir süre boyunca... Sonra kendimi toparladım biraz. Yattığım yerden ne olduğunu anlamaya çalıştım. Sol omzumun hemen üstüne, boynuma çok yakın denk gelen mermi yüzünden kafamı sol tarafa çeviremedim. Mermi'nin biri sol pazuma isabet etmişti, diğeri de karnıma. Midem'in oralara olsa gerek. O an fark edemedim; kafamı ne kaldırabiliyordum, ne de kaldırmaya niyetim vardı.

Bir süre daha bekledim hani bir siren duyarım, birileri yardıma gelir diye ama herkes önce kendisi ile ilgilendi. Kolum fazla acıdığı için, bir şekilde yarayı gözümün önüne doğru getirmeye çalıştım. Mermi çok derin girmemişti o yüzden çıkarmaya karar verdim. Salak mıyım neyim, ne elliyorsun değil mi...

Acıdı epey ama çıkardım mermiyi derken, asıl trajedi o zaman başladı... Mermi'nin çıktığı yerden kan boşanmaya başladı. Yok acımıyor o kadar derken daha beter hissetmeye başladım kendimi ama yine de uğraşmaya devam ettim. En azından kanı durdurayım dedim. Çıkarırken yanlış bir şey yaptığım kesin ama ben tek çözümü işaret parmağımı yaraya sokarak buldum.

Kanamayı durdurdum ve sonrasında güzel bir şey oldu: Siren sesleri...Çok geçmedi zaten ambulanslar geldi. Çok bir detay hatırlıyorum Sonra ambulansa bindirdiler...

Sonrası daha ilginç bir hikaye ama ne var ki uyandım sonunda...

Düzen

2011-04-22T07:22:00.000+03:00

Bu aralar bir kayboluyorum hep, alışkanlık haline getirdim... Ancak şu geçtiğimiz 1 ayda hayatımı yoluna koymakla meşguldüm..

Düzenledim bir çok şeyi, toparladım:
- Geçici olarak Denizli'ye yerleştim.
- Eylül'den itibaren Kayseri'ye taşınma kararı aldım.
- Kendime bir karanlık oda kuruyorum.
- Güney Afrika hazırlıklarına başladım.
- Yönetmenliğini yapacağım ilk kısa filmin hazırlıklarına başladım.

Bunlar çok küçük detaylar, kafamda bir çok şey dönüyor... Umarım her şey hedeflediğim gibi sonuçlanır...

Evim, Güzel Evim

2011-03-20T00:11:00.000+02:00

3 Şubat'ta başlamış olduğum güzel gezimi an itibari ile noktalıyorum... (An itibari ile İstanbul'dan Denizli'ye seyahat etmekteyim...)

Cape Town

2011-02-17T22:22:00.000+02:00

Bir süre önce sizlere Güney Afrika'nın Cape Town kentinde yapılacak olan Uluslarası Uzay Kongresi'nin Gençlik Paneli'ne başvurduğumu söylemiştim

İlk tur başvurumu 15 Aralık'ta gönderdim ve bu başvuru ile ikinci tura katılmaya hak kazandım.

İkinci tur başvurumu ise 31 Aralık'ta gönderdim.

Dün gelen sonuçlar benim için inanılmaz bir sonucu gösterdi ki, uzay temelim çok olmasa da, uzay sektörünün içinde bulunan insanların arasından sıyrılıp ilk 5'e kalarak 30 Eylül - 4 Ekim 2011 tarihlerinde Cape Town'da gerçekleştirilecek olan Uluslararası Uzay Kongresi'nin Gençlik Paneline konuşmacı olarak seçildim.

Umuyorum ki her şey yolunda gitsin ve Cape Town'a gidebileyim...

Asimile

2011-02-11T17:16:00.000+02:00

Hangisi suçludur:

Asimile olan mı, asimile eden mi?

Veya, bunlardan herhangi birisi suçlu mudur böyle bir durumda?

Aşağı yukarı 6 ay kadar Makedonya'da yaşadım. Bu esnada tanıştığım bir çok Türk oldu, Makedonya'da yaşayan. Bunların arasından yaşadığı koşullarda gayet memnun kişiler görsem de, yaşadıkları koşullardan hiç memnun kalmayan kişileri de gördüm.

Beni en çok düşündüren bir Makedon Türk'ünün şu sözleri oldu: "Sen niye buraya geldin? Bize zulmedenlere mi geldin? Bizim çocuklarımız işsiz burada, sen de kalkıp bizi asimile edenlerin yanına çalışmaya mı geldin! Söyleyeyim ben sana, sana da iş vermezler burada, boşuna heveslenme..."

Bunu söyleyen bayan benim konuştuğum Türkçe'yi güç bela anlayan birisi idi. Kendi konuştuğu Türkçe'ye de artık Türkçe demeye bin şahit. Peki henüz dilini koruyamamış bir insanın başka bir millet için "...bizi asimile ediyorlar..." diye şikayet etmesi ne kadar normal? O bayandan daha genç ve daha akıcı Türkçe ile konuşan insanlarla da tanıştım. Peki Makedonlar asimile edecekleri insanları parmakla mı seçtiler o halde?

Viyana'dayım bugünlerde... Burada sağda solda Türkçe konuşan insanlara rastlamanız çok olası. Dün metroda ise şöyle bir diyaloğa tanık oldum:

A: Geçen gün almaya gittim o ...... ........ ......., sonra vazgeçtim. Ama ...... ....... aslında ....... .

B: Eee, peki senin daha ........ ...... ...... biliyordun madem bırakmadın mı ...... ..... ..... .

A: ..... ..... ..... beğendim ama onları ...... ....... ...... sonra Emre ...... ....... ...... .

Diyalogda boş bıraktığım yerler almanca konuşmalar. Türkçeleri oturmamış, iki kızın konuşmaları bunlar. Ne bir Alman'ın ne de bir Türk'ün anlayabileceği bir konuşma bu. Peki bu Avusturyalıların suçu mu, yoksa benliğini koruyamayanların mı?

Türkiye'de Türkiye Cumhuriyeti Nüfus Cüzdanı taşıyan herkes eşittir. X ülkesinden gelmiş ve Türkiye'deki işsizlik diz boyu iken "Türkiye'deki Xler işsiz" diyerek yakınan birine hak veremeyeceğim gibi, kendi ülkesini terk ettikten sonra, "buradaki Türkler işsiz" diyen, sonra Türkiye'ye tatile geldiklerinde zengin ayağına yatan Türklere de hak veremem.

Annem hep der, "Herkes kendi yaptığını çeker!"...

Yorgunluk

2011-02-07T01:06:00.000+02:00

17.30 - Uyan.
02.30 - Sabaha kadar oturmaya karar ver.
06.35 - Evden ayrıl.
06.42 - Valizin 3 tekerleğinden 2. si kırıldı.
07.00 - Metrobüs'e bin.
07.20 - Söğütlüçeşme'ye aktarma yap.
07.35 - Söğütlüçeşme'ye var.
07.42 - Dolmuş'a bin.
07.45 - Kadıköy'e var.
08.02 - Otobüs'e bin.
08.54 - Sabiha Gökçen'e var.
09.36 - Kahvaltı yap.
10.18 - Check-in.
10.23 - Harç pulu, döviz alımı, vs.
10.28 - Pasaport kontrolünden geç.
11.33 - Uçağa bin.
14.28 - Uçaktan in.
14.44 - S-bahn trenine bin.
15.06 - Rennweg'de in.
15.07 - Host'unun evine doğru 25 dakika yürü.
15.34 - 4 kat merdiveni çık valizle.
16.15 - Uyu.

Leb Demeden...

2011-02-01T18:22:00.001+02:00

NTV de bir haber gördüm: Davutoğlu, Avustralya Dış İşleri Bakanı'na "Leb demeden leblebiyi anlamak" deyimini açıklamış. Görür görmez tıkladım habere çünkü 4 gün önce aynı deyimi bir arkadaşıma ben açıklamak durumunda kalmıştım. Ancak benim derdim Davutoğlu'nun nasıl anlatmış olduğunu görmekti çünkü ben epy bir zorlandım. Ancak, Davutoğlu'da deyimi birçoklar gibi yanlış bildiği için ona anlatmak kolay olmş. Kimbilir yada belki kolayına kaçtı işin.

Türkçe açıklayacak olursak; deyimde kullanılan "leb", leblebi kelimesinin ilk hecesi değildir. Eğer bu kadar basit olsaydı, yıllara dayanmış bir deyim olmazdı ve örneğin "çer demeden çerçeveyi anladı" gibi deyimlere de başvurabilirdik yerine göre.

Leb, dudak demektir. Dolayısı ile günümüz türkçesne deyimi çevirirsek "Dudak demeden, leblebiyi anladı" şekline geliyor ki benim bu yüzden çok sevdiğim bir deyim. Güzel ve akıllı bir kelime oyunu.

Şimdi bir de gelin bunu İngilizce anlatın. :)

2 Minutes Drill

2011-02-01T16:49:00.003+02:00

Güney Afrika - Cape Town'da yapılacak olan Uluslararası Uzay Kongresi'nin Gençlik Paneli'ne yaptığım ilk tur başvurusu için çektiğim 15 saniyelik video'yu buradan paylaşmıştım. İlk turu geçerek ikinci tur için gereken 2 dakikalık videoyu çekmeye hak kazandım. Dün başvrunun son günüydü ve başvurumu gönderdim.

Konu "Gelecek Nesil'in 21. yy'daki yer gözlemleri ile ilgili görüşü". İlk tur duyuruları ilk yapıldığında aklımda hiçbir fikir yoktu, yazmıştım buradan son anda fikir sahibi olduğumu. İkincitur için bu kadar son dakika olmasa da, giriş ve sonucu bağlamam yine geçti ancak şu anda seçildiğim takdirde panelde apacağım konuşmam bile hazır diyebilirim.

bu turdan ilk tur kadar umutlu değilim ama yine de dileğim panelde konuşma yapmaya hak kazanmak. bu son tur ve 2 haftaya kadar sonuçlar açıklanacak. Umarım 2 hafta içinde bana Güney Afrika yolları görünür.

Video'daki metnin çevirisini aşağıda....

"Marmara Bölgesi Türk ekonomisinin ve sanayisinin kalbi ve ülke nüfusunun üçte biri bu bölgede yaşıyor.

17 Ağustos 1999'da, Türkiye'nin Marmara Bölgesi'ni 7,6 şiddetinde bir deprem vurdu. 45binden fazla insan bu depremde hayatını kaybetti, daha fazlası yaralandı ve yüzbinlercesi evsiz kaldı. İki ay sonra, bölgeyi 7,2 şiddetinde başka bir deprem daha vurdu. Bu depremler sadece bölgeyi değil, tüm ülkeyi vurdu. Üzerinden 11 yıl geçti ancak acısı hâlâ kalplerimizde. Tüm bunların yaralarını sarmak zordu.

Bugün, 21. yy'da yer gözlemlerinin bu kayıpları engellemek için bir anahtar olduğunu biliyoruz ve geliştirmek için yöntemler arıyoruz. Fakat bazen hedefimizin yer gözlemlerini geliştirmek değil, yer gözlemlerini gezegeni kurtarmak için en iyi şekilde kullanmak olduğunu unutuyoruz.

Bugün Türkiye'de, gençlere sorduğumuzda büyük bir çoğunluğu yer gözlemleri hakkında bir şey bilmiyor. Eğitimdeki yetersizlik, bu yolda karşımızdaki en büyük problem olarak durmaktadır ve ben inanıyorum ki, daha fazla insana ulaşıp problemin farkındalığını yarattığımızda, yer gözlemlerini hedefimize ulaşmak için daha iyi bir araç olarak geliştireceğiz.

Ben kendimizi, türlü felaketlere karşı güçlü durduğumuz ve çevreyi ve gezegenimizi kurtardığımız bir yerde görüyorum. Henüz, bu hedefe ulaşmaktan çok uzak değiliz..."

Yine Düştük Yollara

2011-01-30T23:07:00.001+02:00

Ameliyattı, iyileşme süreciydi derken efendim, yine vakit geldi yollara düşmek üzere...

Bu sefer rota Viyana. Fakat beni küçük bir Doğu Avrupa turu bekliyor. Denizli -> İstanbul -> Viyana -> Ljubljana -> Zagreb -> Belgrad -> Üsküp -> Selanik -> İstanbul -> Kayseri bu sefer ki rotam.

Herşeyin güzel yanı Viyana'ya gitme amacım. Bu gezi'nin iki haftası Viyana'da geçecek. Birleşmiş Milletler'in Dış Uzayın Barışçıl Kullanımı Komitesi'nin toplantısına katılmak üzere gidiyorum. İki hafta süren toplantının ardından ise Arkadaşlarımı ziyaret etmek ve hali hazırdaki yeşil pasaportumun acısını çıkartmak amacı ile Slovenya'ya geçeceğim. Sonrasında yol üstünde konaklaya konaklaya geri dönüyorum.

Bir ay süren güzel ve eğlenceli bir yolculuk olacak ve ben yine bir sürü güzel insanla tanışıp, bir sürü güzel şey göreceğim.

Tabi tüm bunları toptan eski seyahatnameciklerimle birleştirip yayınlayacağım. Bu da ne zaman olur artık bilemem.

Sağlıcakla...

Arapsaçı

2011-01-28T22:11:00.000+02:00

Bu ara her şey birbirine girdi... İşin kötüsü çözemedim bir türlü...

Halk İçinde Muteber Bir Nesne Yok Tivi Gibi...

2011-01-20T14:00:00.000+02:00

Yılmaz Özdil'in 14 Ocak 2011 tarihli yazısı:

"135 sayfalık Yaprak Dökümü 5 sene sürmüştü, 46 sene hüküm süren Kanuni Sultan Süleyman, tahminim, 2081’de filan biter... Ucundan başlayayım bari.

Beyaz Gelincik dizisinde eroin satan tiyatrocuya yolda denk gelip “adi puşt” diye ağzını burnunu kırmıştı ahalimiz... Çocuklar Duymasın’ın annesi “yılın annesi” seçildi, ki o sırada eşinden boşanmıştı, çocuğu da yoktu. Kurtlar Vadisi’ndeki Çakır ölünce, sayfa sayfa vefat ilanları verildi, mevlit okutuldu.

Sağır Oda’da suikast yapılacağı açıklanmış, bazı dangalak gazetecilerimiz ekrana çıkıp, araştırılması için harbi harbi savcıları göreve çağırmıştı...

Akasya Durağı’ndaki kuyumcu soygunu polise ihbar edildi, onlarca kamera, stadyum gibi ışık sistemlerine rağmen, polisimiz silah çekti iyi mi, az daha

maskeli tiyatrocuları vuruyordu.

Dizileri gerçek sanıyoruz.

Ha diyebilirsiniz ki...

Kanuni gerçek şahsiyet; dizisi yapılamaz.

Anca belgeseli yapılır.

Belgeseli de gördük birader...

Anadolu uygarlıkları için belgesel çekmeye kalkan Türk ekibi, Kayseri Kalesi’ne rol icabı Bizans bayrağı asma gafletinde bulundu. Temsili Bizanslı kıyafeti giyen figüranlar yumruklandı. “Abi ekmek çarpsın biz Türk’üz, Müslümanız” diye yalvaran belgeselciler, gözaltına alındı, sorgulandı. Neticede, dış mihraklar püskürtüldü, belgesel çekilemedi. Hadise apar topar cereyan ettiği için mehter takımı bulunamadı ama, taksi durağından temin edilen Türk bayrağı, tekbirlerle kalenin surlarına dikildi ve hep bir ağızdan İstiklal Marşı okundu.

Dolayısıyla, önerim şu...

Halit Ergenç, sadrazama ferman yazdırırken bi replik sıkıştırsın araya... “Halk içinde muteber bir nesne yok tivi gibi, olmaya devlet cihanda RTÜK şikâyet hattı gibi!”

Dinlerler padişahı.

Şak diye kesilir telefonlar.

Hatta, RTÜK’ü basarlar."

Fırat

2011-01-19T16:36:00.003+02:00

Öylece uzanıyordu... Olan bitenden, her şeyden habersiz. Bundan sonra da haberdar olmamak istercesine, uzanıyordu... Yıllarca üzerinde çalıştığı meslek, yine onu orada koruyordu. Soğuktan koruyordu belki, belki de kıskançtı kem gözlerden koruyordu.

Yapacak işleri vardı ama o öylesine bir yerlere saklanma isteği hissetmişti. Kim bilebilirdi ki öylesine ulu orta saklanmaya çalışacağını.

Neden saklansındı ki bu adam? Ne yapmıştı ki bu adam? İşte kimse bu soruya cevap veremedi, belki vermek istemedi.

Tüm bunlar olurken dünyanın herhangi bir yerinde, herhangi bir kadının gözünden bir damla yaş süzüldü. Sevmek apayrı bir şeydir. Ne yap, ne et atamazsın içinden. Ama ne var ki, kimse o gözyaşının sebebini de anlamadı.

Orada öylece uzanıyordu... Nasıl başardıysa, öylesine bir saklanmıştı ki, bir daha bulunamadı. Aramak istemeyenler bile aradı ancak kimse onu bir daha bulamadı...

Tüm bunlar olurken, semada beyaz bir güvercin uçuyordu. Sanki o biliyordu nereye saklandığını, sanki o görmüştü. Ancak o küçük güvercinin içinde bile bir his vardı. Güvercin kalbi yaralı, bitkin ve yorgun düşmüş bir şekilde uçuyordu. Kimselere demedi ne gördüğünü, onun nereye saklandığını...

Güvercinin ne ilk durağıydı burası, ne de son. Uğurlu günlerde de uçmuştu bu güvercin, bileklerine zincir vurulan günlerde de... Uçtu hep inadına, engel tanımadan!

Yükseklerden uçtu yine, bu sefer Fırat'a doğru...

(Fotoğraf: Leo Pan)

İlan

2011-01-16T15:00:00.001+02:00

Safra kesemi kaybettim. Hükümsüzdür!

Sis

2011-01-09T18:24:00.000+02:00

Görüş mesafesi 10 - 15 metre ile sınırlı

Hayatım boyunca sis deyince, bir kaç saat içinde kaybolan bir bulut kütlesi düşünürdüm hep. Daha doğrusu benim tanık olduğum sisler hep bir kaç, saat en fazla bir gün içinde kaybolan şeylerdi, taa ki, 1,5 hafta öncesine kadar: Üsküp'te sis varsa o sis kolay kolay giden kaybolan birşey değil. 5-10 gün boyunca hakim olabilir yoğun sis.

Zira 1,5 hafta öncesinden en büyük korkum sisin devam etmesi ve arkadaşlarmızın buraya ulaşamamasıydı ancak öyle olmadı, 4 gün sonra sis kalkmıştı. Fakat şu anda, sevgili sis beni Üsküp'ten öteye göndermiyor.

Dün hava alanına gittik, saat 13.55'te kalkacak THY İstanbul uçağına binmek üzere. Giderken sis çok yoğun değildi ancak yine de kafamda soru işaretleri vardı. Biz check in sırasında beklerken Zurich ve Düsseldorf uçuşları için tabelalarda şu uyarı göründü: Ohrid'e yönlendirildi!

Eyvah demeye kalmadı, 15 dakika sonra İstanbul uçağının akibeti belli oldu: Tiran'a yönlendirildi!

Herkes bekliyor... Sis açarsa uçaklar gelecek, açmazsa iptal edeceğiz derken beklenen oldu ve uçuşlar iptal edildi. Biz de apar topar geri eve... Bugün en azından akllılık yaptık hava alanını aradıkta bize boşuna zahemt etmeyin, bütün uçuşlar iptal dediler.

Bu sis yarın da dağılacağa benzemiyor. Ne varki durumum kritik olmasa, hiç sallamam. Bir gün daha kalıyorum burada ne güzel! Lakin normal koşullarda yarın ameliyat olmam gerekiyorken bu iptaller hiç bana göre değil...

Not olarak, bu resimler gün batımından önce çekildi...

(Fotoğraflar H. Aziz KAYIHAN tarafından çekilmiştir.)

İbreler 64'ü Gösterirken...

2011-01-06T18:51:00.000+02:00

En az 4 yıl oluyor, 64'ü görmeyeli... Görünce ne mi oldu? Sevdiğim ancak uzun bir süredir giyemediğim pantaolonumu çıkardım valizden...

Mükemmel!! Bu kadar mutlu olmamıştım.. 3 kilo daha ve ben ideal kiloma geri dönmüş oluyorum...

Hayat

2011-01-06T17:00:00.000+02:00

Ortodokslar için Noel bu gece başlıyor. O geceye ilerleyen saatlerde, bir güzel insandan, birkaç kelam bana dünyaları anlatıyor...

Once Upon A Time In My Life - XI

2011-01-06T16:39:00.002+02:00

2008 yılı sonunda başladım "Once Upon A Time In My Life (Ouatiml)" serisine... Bir yılımı gözden geçirdim her sene sonunda... İşte tüm bunların öncesinde hayatımın kısa bir özeti bu şekildeydi:

1985:

- Rahme düştüm...

1986:

- Dünyaya geldim. Kısa süre içerisinde İzmir'e yetiştirildim. Sarılık tedavisi gördüm. Kanım değiştirildi...

1990:

- Hayatımda ilk defa aşık oldum. Aşık olduğum kişi ailecek izlediğimiz Burçin Orhon'du. Zamanı ile annemden onu bana almasını istemişim... Hâlâ silik bir resim aklımdadır onun danslarından...

1991:

- Anaokuluna başladım. Sınıfımın babamın Laboratuvar sınıfının bitişiğinde olması sebebiyle önümüzdeki 6 senede izleyeceğim ve öğreneceğim şeylerin birçoğunu o yıl izledim/öğrendim.

1992:

- Anasınıfında, aynı sınıfı paylaştığım Dilek adında bir kıza aşık oldum. Okula gidip kızı istemesi için annemin başının etini yedim.

- İlkokula başladım.

1993:

- Babamın da emekli olması ile birlikte sadece anneme, babama değil bana da bir rahatlık geldi ki, geç yatmalarım bu tarih itibari ile başladı.

- Ayağımın üzerinden bir dolmuş geçti. Neyse ki, ezikten başka bir sorunum olmadı.

1994:

- İlk gerçek arkadaşımla tanıştım. Hâlâ görüşütüğümüz, çok sağlam bir dostluk kurduk.

- Aşk hayatım karışmaya başladı. :)

1995:

- Sevdiğim kızla ilk başbaşa sohbetimizde anlatamadım derdimi.. O derdini bana anlattı ama ben anlatamadım. Çocuktum galiba...

- Seni çok seviyorum benim güzel dedem, huzur içinde uyu...

1997:

- İlkokul mezunu oldum.

- O'nu kaybettim... Hayatımın en acı damgası oldu, çocukluğuma, kalbime dair...

1998:

- Tae Kwon-Do'ya başladım.

1999:

- Fethiye ne kadar güzel bir yermiş öğrendim.

-Tiyatro hayatım başladı...

2000:

- İlköğretim Okulu mezunu oldum.

- TEV Anadolu Lisesi'ni kazandım. Hiç çalışmadan hem de...

2001:

- Fotoğrafçılık, kameramanlık ve kurgu kariyerim başladı.

- Gözlem Şenliği'ne katıldım ilk defa.

2002:

- İlk senaryomu yazdım...

2003:

- Tiyatro yönetmenliğine kolları sıvadım.
- Hayatımın ilk ameliyatı gerçekleşti. Burnumdan gerçekleşen bu operasyon sonucu, normal bir şekilde nefes alabilir oldum...

2004:

- Hayatımın kökten değiştiği yıl oldu 2004.

- Yönetmenliğini yaptığım ilk tiyatro oyununu sahneledik.

- Kayseri'ye taşındım.

- Erciyes Üniversitesi Astronomi ve Uzay Bilimleri Bölümü'nü kazandım.

- Sıfırdan yeni bir hayata başlamak garip ve zordu...

- Türkiye'yi gezmeye başladım...

2005:

- Kendi evime taşındım.

- Babam'a kanser teşhisi kondu.

2006:

- Hayatımın ilk güneş tutulmasını izledim. 50 güzel insanla mükemmel bir atmosferde...

- Dünya'yı gezmeye başladım, Polonya'dan...

- Beyaz Cüce doğdu... İyi ki doğdu.

2007:

- Hayatımın en kayıp yılı oldu. Çok şey kaybettim okulum başta olmak üzere...

- Ulusal gözlemevinde ilk gözlemimi yaptım.

20XX:

- Devam etti hayatım ve devam da edecek. Mutlu bir şekilde...

Hayatımın devamı bu sayfalarda: 2008 | 2009 | 2010 | 2011 (yakında)

(Fotoğraflar: -sırası ile- Genevieve Albert, Gianna, h23b, Marcin Jagiellicz, Mustili Modifiyecioglu, artizek ve Melih Timuçin tarafından çekilmiştir.)

İkibinonbir

2011-01-05T20:46:00.000+02:00

Arkadaşlarla geçirdiğimiz güzel yılbaşını ve o güzel dakikaları saymazsak 2011'in benim için çok güzel geldiğini söylemek doğru olmaz.

Henüz 2011'in ikinci günü öğlen saatlerinde başlayan sancı ile kendimi hastanede serum yerken buldum yine. Ohrid'deki muhterem doktorlar sağolsun Safra taşları yetmedi bir de apandisitten şüphelendiler böylece 3ü 1 arada problemlerim ile birlikte Ohrid'de arkadaşları bırakıp Üsküp'e döndüm, Güzel'in annesi ve babası ile.

İstikamet: Üniversite hastanesi

Sonuç: Apandisit falan yok. Bildiğin safra taşı yapıyor sancıyı.

E sancı devam ediyor olunca sağolsun doktorlar bir adet daha serum verdiler bana. Onuda bir güzel bitirdikten sonra eve döndüm, uyuyup dinlenip, yarın Üsküp'e gelecek arkadaşları beklemek üzere...

5-6 gün içinde ameliyat olacağım gerçeği ayrı bir hikaye tüm bunların yanında... Ameliyatta safra kesemi tamamen alacaklar. Vücut kendi içinde safra geri dönüşümü yaptığı için ömrümü kısaltacak, aksırtacak, tıksırtacak bir durum değilmiş şükür ki..

Tüm bunları düşününce, yeni bir yıla mükemmel bir başlangıç yapmadığım ortada. Ancak hayaller ve planlar büyük bir şey eksik olsa da, güzel bir yıl olacağını gösteriyor.

Umarım hepimiz için en güzeli ve en mutlusu olur...

Nice Mutlu Yıllara...

Bulutların Arasından

2011-01-04T23:36:00.000+02:00

Sabah umutlu bekleyişlerin ardından kendini gösterdi yılın ilk tutulması... Üsküp semalarında bizi selamladı ve tekrar kayboldu bulutların ardında...

Bizse yeni yılın ilk tutulmasının heyecanı ve sevinci ile uğurladık birbirimizi... Třemešek semaları altında bir araya gelmek üzere...

Once Upon A Time In My Life - X

2010-12-31T23:59:00.091+02:00

2009 <- 2010 -> 2011

Kendi manzaramdan kendime bakıyorum yine ve yine bir yıl geride kalıyor, hikayeleri ile beraber..

1 Ocak 2010:
Hayatımın en sessiz sakin yılbaşını geçirdim. 3 kişi gece geç saatlere kadar muhabbet ettik.

11 Ocak 2010:
Dünyanın çeşitli yerlerinden güzel kişilerle tanışıp onları evimde ağırlamamı sağlayan CouchSurfing web sitesine üye oldum.

28 Ocak 2010:
Güzel geri döndü! Beraberce, Mevlâna diyarına en güzel yolculuğumuza çıktık...

6 Şubat 2010:
Yapılan seçimler sonucunda SGAC'nin Ortadoğu Koordinatörü olarak seçildim.

26 Şubat 2010:
Çok güzel geçen 2009 Dünya Astronomi Yılı'nın kapanışını yaptık. Mükemmel bir konser eşliğinde mükemmel bir kapanıştı...

01 Mart 2010:
Başkalarının Rüyaları isimli kısa filmin çekimlerine başladık. Film çekimleri ve kurgusu her şeyiyle çok güzeldi... O filmin yönetmeni muhteşem insanla (en azından kurgular süresince) yaşamak çok güzeldi. Muhabbetlerimiz değişilmez ve eşsizdi...

18 Mart 2010:
Çanakkale'yi anlatan tiyatro oyunu Nesl-i Asım, 17. oyunum olurken 58.kere sahneye çıktım. Oyunun Çanakkale'yi anlatması itibari ile yaşadığım duyguların güzelliği bambaşka idi.

23 Mart 2010:
Kazancılar Üniversitesi oyunu, 18. oyunum olurken 59. kere sahneye çıktım. Bu aynı zamanda tiyatrodan para kazanmaya başladığım ilk proje oldu...

6 Nisan 2010:
Hayatımın ilk paskalyasını yaşadım, bol bol yumurta boyadım...

13 Mayıs 2010:
Çetin Şen Bilim ve Sanat Merkezi'ndeki dünya tatlısı çocuklar ile Astronomi derslerine başladık...

20 Mayıs 2010:
Güzel'in doğum gününü kutladık İstanbul'da... Hayatımın en güzel haftalarından birini yaşadık beraberce İstanbul'da...

24 Haziran 2010:
ATOM'la beraber İzmir'de idik. Denizli'de doğduğum büyüdüğüm topraklarda idik...

7 Temmuz 2010:
6 yıldır yaşadığım şehirden, 24 yıldır yaşadığım ülkemden taşındım. Üsküp'te kendime bir hayat kurmaya başladım...

17 Temmuz 2010:
Güzel, ve iki arkadaşı ile birlikte batı Makedonya turuna çıktık. Kamp yaparak gezdiğimiz çok güzel bir hafta geçirdik. Hayatımda olmadığım kadar yeşile ve doğaya gark oldum.

30 Temmuz 2010:
Yine Doğdum! 25.yaşıma Prag'da girdim. Pastamda ilk defa yaşım kadar mum, çevremde de 4 güzel insan vardı...

21 Ağustos 2010:
Almanya'da 3 hafta süren International Astronomical Youth Camp adındaki kampa katıldım. Bir sürü güzel insanla tanıştım. Unutulmayacak bir 3 hafta geçirdim.

23 Ağustos 2010:
Çocukluk hayalimdi onu görmek... Dergi sayfalarından kesmiştim fotoğraflarını, saklamıştım yıllarca... Bu sefer gittim, gördüm ve ben çektim fotoğraflarını...

24 Ağustos 2010:
Belgrad'ı gördüm, Tuna Nehri'ni gördüm... Hepsinden öte, Anci'yi tanıdım, mutlu oldum...

4 Eylül 2010:
Yine bir astronomi kongresi, güzel konular, güzel tartışmalar, yeni arkadaşlar, eski arkadaşlar, güzel anılar, sıcak Adana...

21 Eylül 2010:
Yaz koşuşturmacasının ardından Üsküp'teyim, evimdeyim...

21 Ekim 2010:
Güney doğu illerini tek tek gezip, gökyüzünü ve yıldızları onbinlere taşıdık. Bilal beyin inanılmaz bir şekilde organize ettiği muhteşem bir proje, akıllarımıza, kalplerimize kazındı...

5 Kasım 2010:
Ata'ma gittim, doğduğu topraklara, doğduğu eve... Selanik'i gördüm, gezdim...

22 Kasım 2010:
Hayatım değişti... Çok değişti... Yeni bir yol çiziyorum.

6 Aralık 2010:
Bugün yaptığımdan ötürü kendimi asla affetmeyeceğim.

11 Aralık 2010:
Dün gece, Belgrad'dan geldim eve ve dedim: "artık bitti!" ve beyaz şehir Belgrad'dan kendimi Tuna'ya bıraktım. Tuna da beni denizlere bıraktı...

22 Aralık 2010:
Hayatımda ilk defa safra taşım oldu. Bugün öğrendim bunu, hayatımdaki en büyük ağrıyla...

29 Aralık 2010:
En güzel yılbaşı partisi başlıyor, o güzel insanlarla...

31 Aralık 2010:
Kendimce, güzel bir yıl geçirdiğimi düşündüm ve mutlu oldum....

(Fotoğraflar (sırasıyla) Dicle KOLUKISA, Ferit Ender ÇALGIN, H. Aziz KAYIHAN, Josh VEITCH-MICHAELIS, H. Aziz KAYIHAN, H. Aziz KAYIHAN ve Romi KUNTSMAN tarafından çekilmiştir. Logo CouchSurfing organizasyonunun tescilli logosudur.)

Astronomik Hareket Engellenemez!

2010-12-28T20:43:00.000+02:00

Eğer 1 dakika vaktiniz var ise aşağıda linki verilen anketi doldurmanızı rica ediyorum. Umuyorum ki birkaç aya kadar sonuçları aldığımızda, yaz ortasında veya güz başında hoş bir sürprizle beraber ortaya çıkacağız. Bunda sizlerin de bir parmağı olması ise olabilecek en güzel şey olacak.

https://spreadsheets.google.com/viewform?formkey=dDF3OG5vbjZJeUNvU0pRR1NjWUJKU1E6MQ

Şimdiden ankete katılan herkese çok teşekkürler...

Uzak

2010-12-26T02:41:00.000+02:00

İki insan bir ay içerisinde birbirinden ne kadar uzaklaşır, ne kadar kaçar, çok ciddi bir şekilde tanık oldum...

(Fotoğraf: PansApe)

Yeşil Işık

2010-12-25T12:36:00.001+02:00

NTV yeşil ışığı verdi sayın izleyici. "İnternetten film 1 dakikada, sarkı saniyede inecek!" başlığı ile artık film ve şarkı indirebileceğimizi mi kastetti bilemiyorum ama Türkiye'de (alında Dünya'nın birçok yerinde) internet kıyas ölçeği bu olmuş durumda.

İlgili haber burada: İnternet uçuyor, 1 dakikada film inecek

Türk Telekom interneti hızlandırıyormuş falan ama yine pahalı. Şimdiki tarifelerle kıyaslayınca 100 Mbps internet paketi ucuz görünüyor ancak Dünya standartlarında pahalı (Dünya standartlarına göre Türkiye'de ne pahalı değil ki!..). İkinci bir nokta ise Türk Telekom'un eskiden beri devam eden bir kötü özelliği var. TT, yüksek hızlı internet paketleri konusunda çok kısır. Sunulacak paketler sade 50 ve 100 Mbps. Peki niye mesela 10 yok, yada 20? Tamam 8 Mpbs olunca 10 saçma gibi durabilir ama 20? Bunun temel sebebi ise, 100 ve 50 Mbps'nin günümüz ev kullanıcısı için biraz fazla olması. Bunun sebebini şöyle açıklayayım: Günümüzde herhangi bir webserver, tek bir kaynağa genelde 2-3 MB'tan fazla veri aktarımı yapmıyor ve işin açığı bu rakam gayet iyi. Bu şu demek: Torrent harici, direk kaynaktan çekilen dosyalarda hiçbir zaman 50 veya 100 Mbps'den %100 verim alamamak. Tabi 5-6 farklı kaynaktan dosya indirmiyorsak. Torrent bu kapsama girmiyor pek ama ikincil sorun şurada başlıyor: İndirme hastalığı bulunan insanların bir çoğu bilgisayarını gece açık bir şekilde bırakır ki, kullanılmayan saatlerde gerçekleşsin indirmeler diye... Peki günde 8 saat download yaptığımızı düşünsek... Yada 4 saat diyelim biz sonuç ne? Bir ay sonunda elinizde 100 Mbps hızla 4 TB veri bulurken 50 Mbps hızla 2 TB veri bulunuyor. Şu anda kimde bu kadar veriyi saklayacak kadar kapasite var?

Bunlar naçizhane düşüncelerim olmakla birlikte, 8 Mbps adil kullanım kotalı internete çamur atamadan edemeyeceğim: Eğer download yapmayacaksam, 8 Mbps gibi bir internete neden ihtiyaç duyayım. Vakti ile ayda ortalama 120 GB veri aktarımı yapan birisi olarak bunları söylüyorum. Benim bu kadar download yapmamdan kimsenin kötü etkilendiğini veya internetsiz kaldığını zannetmiyorum. Peki o zaman ben download yapmayacaksam 8 Mbps hız niye??

Velhâsıl, bu konu uzar gider... Asıl soru "biz film indirelim mi?" sorusu. Bu konuda OnurCUK'un kıymetli fikirleri var, bir ara vakit bulursam aktarırım buraya...

Sağlıcakla kalın...

Her Şey

2010-12-24T18:30:00.001+02:00

seni gördüm,
mutluydun,
ağlıyordun,
karışmıştın...
sonra yoruldun,
kaçtın,
kayıptın,
mutluydun,
gülümsüyordun,
çözülüyordun...
sonra düştün.
mutsuzdun,
gülümsüyordun,
boş vermiştin...
sonra koştun,
hüzünlüydün,
gülmüyordun,
düğümlenmiştin...
sonra hızlandın,
mutluydun,
gülümsüyordun,
çözülmüştün...
sonra...
sonra birşey olmadı güzelim...
aşk oldu...
Sende birşey değişmedi,
sen hep mutluydun,
mutsuzdun,
gülümsüyordun,
ağlıyordun,
karışmıştın ve
çözülmüştün...
...
Değişen dünya oldu...

(Fotoğraf: laurapora)

Eksik Parça

2010-12-23T22:11:00.000+02:00

Déjà vu'den bahsettikten sonra bunu da yazmak istedim. 1-2 saat kadar önce garip bir durum yaşadım.

Güzel'le yılbaşı üzrine konuşuyorken, odaya gitmeden önce, kendime elma suyu dolduruyordum, odaya gidince içerim diye. Sonra ellerimi yıkarken bardak arandım banyoda... Sonrasında ise neden banyoda olduğumu kavramaya çalıştım. Hatırladığım kadarı ile en son elma suyu dolduyordum fakat sonrasındaki ilk görüntü ellerimi yıkadığım, ve o geçen süreç içerisinde ne olup bittiği konusunda bir fikrim yok...?

Déjà vu

2010-12-23T21:56:00.000+02:00

On resimlik bir foto galeri içerisinde bu şekilde çok yavaş ilerleyeceğimin farkındayım ancak bir sonraki resimde ise Déjà vu'nün bir sır olduğu ve açıklanamadığı söylenmiş.

Bu sefer uzunca yazmayacağım. Kabaca bir açıklama yapmak gerekirse Déjà vu'nün ne olduğuna dair:

İnsan hafızası genel olarak iki bölümden oluşur. Bunlara birinicil ve ikincil hafıza deniyor. Hafızamızın bu şekilde iki bölümü olmasının sebebi, şu anda yaşıyor olduklarımız ile geçmişte yaşadıklarımızı ayırt edebilmemiz. Genel olarak içinde bulunduğumuz 20-30 saniye sürecinde yaşanan olaylar birincil hafızada tutuluyor ve burada eskiyen hafıza, ikincil hafızaya gönderiliyor ve biz o anı şu an yaşamadığımızın bu şekilde farkına varıyoruz.

Zaman zaman beynimizde gerçekleşen küçük bir kısa devre sonucu anlık yaşadığımız olaylar direk olarak ikincil hafızaya gönderiliyor. Biz hissiyatımızdan kaynaklı olarak o anda olduğumuzu bildiğimiz halde hafızamız bize aksini söylüyor ve Déjà vu dediğimiz olayı yaşıyoruz.

Tanımlanan Uçan Cisim

2010-12-23T21:34:00.001+02:00

ntvmsnbc foto galerilerinden birinde, bilimin çözmediği şeyleri ortaya koyuyor. Bunlardan birisi ise şu:

"UFO'lar

Birçok insanın gökyüzünde Tanımlanamayan Uçan Cisim(UFO) gördüğü yadsınamayacak bir gerçek. Konu hakkındaki tartışma ise tanımlanamayan bu cisimlerin meteor, uçak veya meteroloji balonu mu yoksa dünyadışı varlıklara ait uzay gemileri mi olduğu hakkında. Bilim adamları evrenin büyüklüğü düşünüldüğünde ‘uzaylı’ların gezegenimizi ziyareti pek olası görmüyor ama uçan objeler hâlâ tanımlanamıyor."

Şimdi irdeleyelim:

-Birçok insanın gökyüzünde tanımlanamayan uçan cisim gördüğü yadsınamayacak bir gerçek olarak verilmiş ama ben bugüne kadar "tanımlanamayan bir cisim gördüm" (hayatlarının herhangi bir döneminde) diyen görmedim. Cümle eğer "Birçok insanın gökyüzünde tanımlayamadığı uçan cisim gördüğü yadsınamayacak bir gerçek" şeklinde verilseydi anlamlı olabilirdi. Zira mesela, birçok insan yapay uyduların geceleri çıplak gözle gökyüzünde görülebildiğini bilmez ve çok büyük bir çoğunluk bunları UFO olarak yorumlar. Çünkü yapay uydular, gökyüzünde herhangi bir anda, herhangi bir yerde bir anda belirir ve gittikçe parlaklaşır. En yüksek parlaklığa ulaştıktan sonra da sönükleşip gözden kaybolur. Bazen bir tane görebilirken, zaman zaman 5 tanesini yanyana görebilirsiniz. Bu tür uydu geçişleri bir gece boyunca çok sık meydana gelir.

-Konu hakkındaki tartışmadan bahsedilmiş ancak bilim camiası içerisinde böyle bir tartışma yok. Bu yorumu, "Bilimin çözemedikleri" başlığı altında yazılmış olmasından ötürü yapıyorum zira, bilim camiası ile medya ve ufocular arasında bırakın tartışmayı, savaş var.

-Uçan objelerin hâlâ tnaımlanamadığı da söylenmiş yazıda ancak bugüne kadar belgelenmiş ve ne olduğu tanımlanamamış bir cisim yok. En azından henüz yok. Dünya'da her gece yüzlerce teleskop optik, x-ışını, gama ışını, radyo, mikrodalga, kızılötesi bölgelerde her gece gökyüzünü gözlemlediği halde bugüne kadar hiçbir gözlemevi tarafından rapor edilmiş tanımlanamayan bir cisim yok.

Sonuca gelirsek efendim, "yok dünya dışı yaşam" diyerek kestirip atan insanlar değiliz biz bilim insanları ancak uzaktan bakıp gördüğümüz serabı göl zannetmiyoruz.

Hikayenin Devamı...

2010-12-23T01:14:00.000+02:00

İki gün önce yazmıştım, Gilbert Sendromu ile ilgili durumumu...

Ertesi sabah OnurCUK'tan gelen maili okuyordum, meraklanmış, nasıl olduğumu öğrenmek istemişler. Mailin üzerinden tam 3-4 dakika geçmiş derken aşağı yukarı karaciğerimin olduğu bölgeden bir ağrı hissedip, bir an sıçradım ağrının etkisi ile... Anlık birşeydi. Tam arkasından ne oluyor diye düşünürken bir ağrı daha saplnadı, daha şiddetli, daha uzun... Ne olduğunu anlamama kalmadan kendimi ağrıdan kıvranıyor olarak buldum. Öyle bir ağrı değildi, ben daha önce o derece bir ağrı hissetmedim hayatımda. Güç bela kendimi Güzeli'in yanına attım ve "yardım et, ben ölüyorum ağrıdan!" diyebildim. Hemen annesini aradı, bir doktordan randevu alındı derken, periyotlar halinde gidip gelen ağrı katlanılabilir seviyelere geriledi.

Bir saate kadar doktorla olan randevumuza gittik. Doktor beni kabaca bir dinledikten sonra, ultrason cihazını ilk koyduğu yerdeşunları söyledi: "Taş var sende, safra taşı. 2 tane taş, sıkışmış kanalda enfeksiyon kapmış."

"Ama..." dedim, "...ağrı orada değil, ağrı...". Ben lafımı bitirmeden, "ağrın şurada, biliyorum" diye gösterdi o bölgeyi. Sonra gerekli ilaçları yazıp, taşların yukarı gitmesini bekleyeceğiz dedi...

Aradan bir 12 saat kadar süre geçtikten sonra, gece Güzel ile birlikte bir dizi izliyorduk derken ağrı hissetmeye başladım tekrar. İşte o an, sabahkinin ağrı olmadığını anladım. Birisi iç organlarımı deşiyormuşçasına bir ağrı...

Gözlerimden yaş gele gele, ben çığrına çığrına, gecenin bir yarısı hastaneye gittik. İki adet serum, tonlarca ağrı kesici verdiler. Ama ağrının devam ettiği o iki saat, hâlâ aklımda...

Velhâsıl, ameliyat şart dediler. Enfeksiyon olduğu için doktor amleliyettan şu aşamada çekiniyor. Ama, önümüzdeki günlerde ağrının durumuna göre, ameliyat olma riskim var. Umarım 16-17 Ocak'a kadar bir sancı gelmez... O tarihte Türkiye'de, Denizli'de olacağım ve her şey daha problemsiz gerçekleşecek....

Tüm bu sürecin en ilginç unsuru, hayatımda ilk defa gerçekleşse de, mevcut bir hastalığımın gelmekte olan rahatsızlığımı gizlemesi oldu. Çünkü safra taşının belirtileri ile GS'nun belirtileri aynı.

Bu arada, testlerimi de aldılar ve Bilirubin değerim 7,2 mg/dL çıktı...

Gilbert's Syndrome - Gilbert Sendromu

2010-12-21T01:05:00.001+02:00

Yakında Gilbert Sendromu ile ilgili detaylı bir veya birkaç yazı yazacağım. Bu aynı zamanda bloguma "Ürobilinojen +" arama sonucu gelen birçok kişiye de bu konularla ilgili bir fikir vermiş olacak.

Bugünlerde de bilirubin değerim tavan yapmış durumda. Şimdiye kadar ölçülmüş en yüksek bilirubin değerim 9,4 mg/dL (normal değerler 0 - 1,2 mg/dL). Ancak şu dönem hayatımın en yüksek değerlerindeyim.

Bilirubin değerim ne kadar yüksek olursa olsun, gözlerim hiç uzaktan farkedilecek kadar koyu sarı ve idrarım hiçbir zaman koyu kahverengi olmamıştı...

Tabii değerin bu kadar yüksek olması yanında karın ağrısı ve baş ağrısı ile birlikte geliyor...

Velhâsıl, uzun süredir yazarım belki derken, bugün kesin ve kesin olarak bu konuyu yazmaya karar verdim...

Umarım 1-2 aya yazmış olurum...

Külliyen Yalan - II

2010-12-21T00:38:00.000+02:00

Ümit Burnu

Başlıktan da belki anlamışsınızdır -doğrusunu biliyorsanız- bu Külliyen Yalan'ın ne olduğunu.

Çok uzun tutmayacağım bu yazıyı. Bir çoğumuz biliyoruz, Vasco da Gama Ümit Burnu (Cape of Good Hope)'nu geçen ilk denizci. Zaman zaman Ümit Burnu'nun kâşifi olarak nitelendiren de olur. Bu noktada yorum yapmadan geçemeyecğim: Vasco da Gama Ümit burnu'nun kâşifi olmadığı gibi, burnu geçen ilk kişi de değildir. Ümit Burnu'nu keşfeden ve aşan ilk kişi Bartolomeu Dias'dır. Tabii bu noktada da tarihte bilinen diye not düşmekte fayda var.

Vasco da Gama, Hindistan'a, Ümit Burnu'nu aşarak ilk ulaşan ve Hint Deniz yolunu keşfeden kişidir. Bunlar sadece birkaç küçük yorumdu... Külliyen Yalan olan durum ise Afrika'nın en güney ucu olan Ümit Burnu!

Yok efendim böyle birşey. Ümit Burnu Afrika'nın en güney noktası değildir. Bırakın en güney olmamasını, Afrika'nın güneyindeki burunları güneyden kuzeye sıralarsak Ümit Burnu 8. sırada gelir.

Afrika'nın kıtasının en güney noktası Agulhas Burnu (Cape Agulhas)'dur. Aynı zamanda Agulhas burnu, Hint Okyanusu ile Atlas Okyanusu'nun coğrafi olarak birbirinden ayrıldığı noktadır.

Boş Konuşma - III

2010-12-19T17:40:00.009+02:00

Toplum olarak boş ve gereksiz konuşmayı çok seviyoruz... Bazen de tutarsız konuşuyor, kendi kendimize bir kısırdöngü yaratıyoruz.

Bunlardan birine de toplu taşıma da sık sık rastlayabiliriz. Özellikle söz konusu şehir içi otobüsler olduğunda.

Hepimiz biliyoruz ki, Türkiye'de otobüsler öyle pek de vaktinde hareket eden araçlar değil. Bunun tabii ki onlarca sebebi var ancak bu sebeplerden en önemlisi bu konudan şikayet eden bizleriz. Ben Türkiye'nin hiçbir yerinde bir otobüsün durağa sürekli aynı saatte geldiğini görmedim. Varsa eğer, sözüm meclisten dışarı ancak otobüsler durağa ±5 dk. içinde gelir. Bu zamanlama haricindeki her 5-10 dakika gecikme için söylemediğimizi bırakmayız: "Aman, efendim, Türkiye burası, zaten ne doğru düzgün işliyor ki..." vesaire...

Şimdi, aynı biz, bir durağa geldiğimizde tam o sırada otobüs yenice hareket ediyorsa, arkasından koşturur, kapısına camına tıklatıp, otobüsün durmasını sağlarız. Kendimiz için... Çünkü ya geç kalmışızdır, ya bir sonraki otobüs 1 saat sonra, yarım saat sonra falandır. Peki, durakta beklerken otobüsün geç kalmasından şikayet eden biz, otobüsü yarım dakika geciktirme hakkını kendimize nereden veriyoruz. Eğer otobüs bizim koşturmamıza rağmen durmuyorsa, küfrü basan yine biz...

Benzer bir konuya tıklım tıklım otobüslerde de rastlıyoruz. Otobüsün içinde iken şoför yolcu almaya devam ettiğinde söylenmeye başlarız, "yahu gidecek yer kalmadı nereye gidelim" diye... Çok tartışmalara tanık oldum şoförlerle yapılan ve genelde şoförlere hak veriyorum. Basit sebep şu, çünkü biz, otobüsün ön kısmında, soğukta, karda, kışta, vs otobüs beklerken, otobüs geldiğinde arka tarafa bakıp daha yer var diyerek binmeye çalıştık.

Bir gün arka taraftan şoför'e bağıran kişi ile şu tartışmayı yaşadım:

Kişi otobüste benden daha arkalarda ben ise orta kısımdayım. Arkadaş bağırmaya başladı:

Kişi: Kaptan, otobüsün üst katını açta oraya çıkalım bari... Sanki yer var da. Birbirimizin üstüne mi binelim burada.

Aziz: (Bu esnada bir kızın, adamı geçerek arkaya ilerlediğini görünce ben de ilerlemeye başladım çünkü adamın ardında en az beş kişilik yer vardı, abartmıyorum) Pardon, geçebilir miyim? Çünkü arkada hâlâ yer var...

Kişi: Nereye yer var, birbirimizin tepesine çıkacağız biraz daha...

Aziz: Beyefendi, bakın şuraya, daha en az üç kişi gelebilir bu tarafa..

Kişi: Konserve mi bu otobüs mü? Tepe tepeye olduktan sonra ne anlamı var...

Aziz: Otobüsün ön tarafına bakın. Ortadan ön kapıya doğru koridorda kaç kişi olduğunu sayın. Ortadan arka kapıya doğru koridorda kaç kişi olduğunu da sayın. Sonra benimle konuşun yer yok diye. Siz üşeniyorsanız ben söyleyeyim, orta kapıdan öne doğru 34 kişi var otobüste, ortadan arkaya ise 12 kişi siz hangi yerden bahsediyorsunuz? Biraz saygılı olun ön taraftaki insanlara...

Tartışma burada son buldu ancak durum böyle. Sizden de ricam dolu otobüsleri gözlemleyin. Otobüsün arka tarafı ön tarafdan en az iki kat daha tenhadır...

Velhâsıl, yukarıdakileri yapmayan bir çok kişi olduğunu biliyorum ama çok genel bir yorum yapabilirim: Eğer toplumsal konularda "Avrupa'da böyle mi yahu?" diyebiliyorsanız bilin ki, bu bizim suçumuz.

Bence boş konuşmanın bir alemi yok.

Earth Observations

2010-12-16T07:52:00.000+02:00

Son başvurusu bugün olan Uluslararası Uzay Kongresi, Gençlik Paneli'ne olan başvurumu son dakika itibari ile yapmış bulunmaktayım.

Güney Afrika - Cape Town'da yapılacak olan Uluslararası Uzay Kongresi'nin bu yıl için Gençlik Paneli konusu "Gelecek Nesil'in 21. yy'daki yer gözlemleri ile ilgili görüşü". Bir süredir ne yapabilirim derken bugün akşam uykusunda fikir birden parladı ve ben de başvurumu göndermiş oldum.

Başvuru videom aşağıdaki video, fikirleriniz görüşleriniz varsa başım üstüne... Umarım ilk turu geçer, ikinci tur için bir şeyler yapabilirim. Tabii, hedef Cape Town....

Seyahatnâme-cik - N

2010-12-14T00:25:00.000+02:00

Seyahatnâme-ciklerimi yazıyordum bir ara. İşte onlara devam edeceğim. Çok taze olmayacak ama Kore, Japonya, Almanya, Çek Cumhuriyeti, Sırbistan, Makedonya ve Yunanistan yazılmayı bekliyor.

Toparlayıp geliyorum...

Igualdad

2010-12-14T00:09:00.000+02:00

Igualdad adında, hayvan haklarını koruyan bir kuruluş varmış Bugünlerde ellerinde hayvan cesetleri taşıyarak eylem yapmışlar. Anlamadığım tek nokta, bir hayvanın ölü bedenine saygı göstermek de hayvan haklarından değil midir?

Külliyen Yalan - I

2010-12-11T18:28:00.000+02:00

24 Saat

Bir astronom olarak başlangıç için bu konuyu seçmem doğal olsa gerek. Gün meselesinden bahsedeceğim size. Gün meselesi de ne demeyin. İnsanların neredeyse %95'i Dünya'nın kendi ekseni etrafındaki dönüş süresini yanlış biliyor.

Yine dediğim gibi, bu yanlış, bize böyle öğretilmesinden dolayı kaynaklanıyor. Peki gelelim yanlışa ve gerçeğe...

Dünya'nın kendi ekseni etrafındaki dönüş süresini insanlara sorduğumda aldığım ilk cevap istisnasız 24 saat oluyor. Buna bağlı olarak bir soru daha soruyorum: Bir gün nedir?

Bu soruya da verilen cevap çok gecikmiyor: Dünya'nın kendi ekseni etrafındaki bir turu...

İki cevabın da tabii ki yanlış olduğunu vurgulamama gerek yok. Peki nasıl oldu da böyle öğrendik? Şöyle açıklayayım; bir gün 24 saattir. Bunda hiçbir yanlış yok. Problem bize bir gün tanımının yanlış öğretilmesinde çünkü bir gün, tanım olarak iki gün doğumu arasında geçen süre yada başka bir deyişle Güneş doğduktan sonra tekrar doğuya gelmesine kadar geçen süredir.

Dünya kendi ekseni etrafında 23 saat 56 dakika 4,1 saniyede döner. Kısaca açıklamak gerekirse, Dünya kendi ekseni etrafında döndüğü süre boyunca Güneş etrafındaki yörüngesinde de ilerlediği için her gün Güneş 4 dakika geç doğar. Bu bizim yaz ve kış aylarında farklı takım yıldızları görmemizin temel sebebidir. Aynı zamanda burçların da oluşumu bu şekildedir.

Bir noktayı daha açıklamak gerekirse; Dünya'nın kendi ekseni etrafındaki hareketi sonucunda günler oluşur. Bu günler'in neden oluştuğunun sebebidir ancak bir günün tanımı değildir.

Eğitim sistemimizde halen Dünya kendi ekseni etrafında 24 saatte döner diye öğretilmektedir. Zira bunun temel sebebi günümüz öğretmenlerinin araştırmaktan yoksun bir şekilde, babadan kalma bilgiyi aktarmasından kaynaklanır (aksini yapan çok kıymetli öğretmenlerimiz de var).

Küçük gibi görünse de yanlış bilgi, başka yanlışlara da gebedir....

Külliyen Yalan - N

2010-12-11T06:05:00.000+02:00

Öğreniyoruz... Hayatımız boyunca öğreniyoruz. Fakat acaba doğru mu öğreniyoruz?

İşin açığı kaygım, neyi nasıl öğrendiğimiz değil de, bize neyin nasıl öğretildiği...

Bir seriye başlıyorum yine, bize öğretilen yalanlarla ilgili. Bazısını çoğumuz hâlâ gerçek zannediyor. Bazısının gerçeğini öğrendik ancak geçiş aşaması belki de kolay olmadı.

İşte tüm bu, birazcık gerçekleri, birazcık da eğitimimizdeki sorumsuzlukları ve yanlışları ortaya koymak için...

Tasarım

2010-11-24T04:36:00.001+02:00

Tasarım'da bir süredir değişikliğe gitme düşüncesindeyim. O yüzden küçük bir değişiklik yaptım şimdilik. Amacım Foliage temasını kurmak.

Yaklaşık bir yıl önce bir Foliage temasını modifiye etmiştim. Umarım onu bu bloga adapte edebileceğim. O zamana kadar biraz sade ve karanlık bir tasarım sizleri bekliyor olacak.

Saygılarımla...

Taşınma

2010-11-21T21:01:00.001+02:00

st-ziza.blogspot.com adresindeki bütün blog girdilerini bu bloga taşımış bulunmaktayım sevgili okuyucu...

Artık Delta-Alfa olarak adlandırdığım kapatılmış durumdadır.

O blogdan aktarılan çoğu girdi Karalama ve Yollar etiketlerinin altında NEce menüsünde bulunabilir.

Oradaydım...

2010-11-21T19:11:00.002+02:00

Oradaydım...

Adım adım yaklaşıyordum. Yaklaştıkça kalbim çarpıyor, heyecanım tavana vuruyor, gözlerim doluyordu o pembe cumbalı eve...

Yanına vardım... Ne kadar şehrin içinde kalmış olsa da, kapadım gözlerimi bir an için. Oralı oldum, onunla oldum.

Türk konsolosluğu ile aynı bahçede olan "O evi" görmek için bastım konsolosluğun ziline. "Buyurun kardeşim!" diyerek karşılandım, güler yüzle... Sonra kapısından girdim, adım adım basamaklarını tırmandım. O'nun dünyaya gözlerini açtığı odayı gördüm. Kapadım gözlerimi onu gördüm...

Anlatamam hiç birini bu duyguların. Şu an bile gözlerim doluyor ya...

İçimden Geldiği Gibi, demişti umarım fotoğraf çekme imkanın olur diye... Kendimi çok kaptırdığım için çok fazla fotoğraf olmadı, ama çektim... Buradan fotoğraflara ulaşabilirsiniz...

Happiness

2010-11-12T22:48:00.000+02:00

City + Bicycle + River + Love + Music + Chestnuts + Fireball = Happiness

Ata'ya Yolculuk

2010-11-04T13:44:00.001+02:00

Bu sefer eve giderken güzargahımı onun hayata gözlerini açtığı topraklardan seçtim. Yolu yarıladım...

Onun ilk kokusuna, çocukluğuna, ilk adımlarına doğru, Selanik'e doğru son 20 saat...

7 Saatte 19 Yıl

2010-10-30T22:37:00.000+03:00

Bir süredir yazmak istiyorum bunu. İlk başta özellikle bir süre geçmesini istedim üstünden. Hayatımın en muhabbetli otobüs yolculuğuna dair bir yazı bu...

Muhabbet genel olarak hoş sohbet anlamında kullanıldığı için ne kadar muhabbet diyebilirim bilemiyorum. Otobüs yolculuklarında yanımdakilerle konuşmayı sevmem ben fakat bu bahsettiğim yolculukta 7 saati arada koridor olmasına rağmen yanımdaki bir adamla konuşarak geçirdim.

Bodrum - Denizli - Kayseri seferini yapan otobüsteyiz. İlk soruyu otobüsün solunda oturan adam sordu: "Sivas'a ben Kayseri'den nasıl gidebilirim?" Gelen soru üzerine önce yanımızdaki çocuk ile garip garip birbirimize baktık ve sonra cevap verdik. Bir şehirden bir şehre gitmek için en akıllıca yol otogardan bir otobüse atlamaktır ya, Kayseri otogarına doğru yol alan bir otobüsteki adamın bunu düşünmesi ilginçti o an için.

Soruya cevap verdikten sonra buna benzer birkaç tane daha ilginç soru geldi. Tam adamın neden bu tarz sorular sorduğunu düşünüyordum ki cevap kendiliğinden geldi: "Ceza evinden çıktım ben de, o yüzden soruyorum bunları..."

Muhabbet buradan başladı. Bir süre anlattı durumu: "Ben hapse girdiğimde böyle otobüsler yoktu. Şimdi ben çıkarken cebime cep telefonu koydular. Ben onu bile nasıl kullanacağımı bilmezken, muavin cep telefonunu kapatmamı söyledi. Meğer otobüsü bozuyormuş. Şimdi bakıyorum otobüse, ses bile çıkmıyor, koltuklar konforlu..."

Bu muhabbetlerin ardından 19 yıl geçirdiğini söyledi hapiste. 1990'da girmiş hapse. 19 yaşında girmiş içeri ve bir çocuğu varmış. "Çocuk gibiyim ben şimdi..." dedi. "... Oğlum mektup yazar arada. Baya bir başarılıymış. Anlatıyor kendisi. Ama mesela benim oğlum o kadar zorluğa rağmen okudu. İnşallah üniversiteye de gidecek ..."

Lise'yi bitirdikten sonra girmiş hapse. Evlenmiş ama amacı üniversite okumakmış. Kendisi hapse girdikten sonra eşi çocuğunu da bırakıp kaçmış. Bir süre babası bakmış oğluna, sonra onlar da yurda vermişler çocuğu.

Anlattı da anlattı... Eğitimden bahsetti. Gençlerin yanlışlarından bahsetti... Kurtlar vadisi dönüyordu o sırada televizyonda. "Sedat Peker'le de yattım ben" dedi. "Şimdi gençler bunları izleyip biz mafya olacağız diyorlar, okumuyorlar. Yahu bu işler bu televizyonda görüldüğü gibi değil ki. Ben nelerine tanık oldum içeride, nelerini dinledim. Bunlar ne ki gerçeklerin yanında... Zaten burada gösterseler bu işin içi, içeriği nedir, ne hayranı çıkar mafyaların, ne de bunların izleyeni..."

O gün itibari ile dün çıkmış hapisten. 19 yıl sonra ilk muhabbetini benimle yapmış oldu. 7 saat muhabbet ettik otobüste. Üzüldü zaman zaman, gözleri doldu. Ve ben o 7 saat boyunca dinlediğim kadar pişmanlık, o kadar doğru söz ve düşünce ve hayata karşı bu kadar güzel bir bakış açısı dinlememiştim.

Çekine çekine sordum: "Peki abi, yanlış anlama ama sen...?"

Zorla da kursa cümleleri anlattı ağır ağır: "Bizimkisi karışık iş.... Namus meselesi..." sustu. Her cümlenin ardından uzun uzun sustu... "Kız kardeşim kaçtı. Kız kardeşimi vurdum... Kaçtığı adamı vurdum... Onun kardeşini vurdum... Anasını, babasını...."

"19 yaşındasın, daha hayatın başındasın. Sonra birileri eline veriyor silahı NAMUS diyor. Sen daha namusun ne olduğunu bilmiyorsun... Tetiği çekmek hiç zor değil. Ucunda bir yay var nihayetinde tetiğin. Ama sonrası zor. Sonrası çok zor. 3 ayda bir hücrede geçirdim ben 1 ay. Hücreden sonra sana deseler 10 sene geçti inanırsın... Benim artık bir hayatım yok. Nefes alıyorsam şu anda oğlum içindir. O okusun diyedir. Yoksa bakma çok döndürdüler ipten. Zaten bir ben değilim ki, kaçları gitti böyle 19 yılda..."

Kısa bir özette, 7 saatte, Türkiye'nin durumunu özetledi. Namus sorununu, eğitimi, mafyayı, gençliği özetledi...

Türkiye'ye Uygulanan Vize Rejimi

2010-10-07T00:14:00.015+03:00

Söz konusu kayda artık şu adresten ulaşabilirsiniz: http://stziza.blogspot.com/p/vize-rejimi.html

Aziz Ziza

2010-09-13T00:25:00.002+03:00

İngilizce sürümüm çıktı:

http://storytothelife.blogspot.com

Şaşıran Diyaloglar - IV

2010-09-11T03:47:00.002+03:00

Prag'da 100 Türk

Yine Prag'dayız. Bizimle beraber Almanya dönüşü Prag'a gelen arkadaşlardan birini yolcu edeceğiz. Hava alanına giden otobüslerin gardan da kalktığını öğrenince gara geldik ancak döne döne bulamadık otobüsün nereden kalktığını.

Sonunda bir kafedeki çalışana sorduk bir şekilde tarif etti. Biz onun söylediği yere gittik ancak ne durak var ne otobüs, otobüsün kalkmasına da 10 dakika var. Derken orada konuşmakta olan orta yaşlı 3 kişiye sormak istedim:

Aziz: Do you speak English?

Adam: English..? English..? Abi İngilizce bilen var mı??*

Aziz: (şaşırarak) Sorun değil abi, Türkçe de anlaşırız...

Adam: (şaşırarak) Vay! Sorun nedir delikanlı?

Aziz: Abi biz hava alanına giden otobüsler nereden kalkıyor onu arıyoruz da, birisine sorduk burayı tarif etti...

Adam: Onlar buradan kalkmaz yahu, dur bakalım... İsmail! İsmail!!

(50 metre ileriden İsmail gelir) Bu arkadaşı Ahmet abine götür bakayım, hava alanı otobüslerini soruyor o bilir.

Oradan etrafta duran otobüslerin oraya dolandık ki, ortalık Türk kaynıyor. Meğer orası İstanbul otobüslerinin hareket ettiği yer imiş..

Orada Ahmet abiyi bulduk. Ahmet abi bize bir güzel tarif etti nereden bineceğimizi. Prag'da bir Çek'ten değil de bir Türk'ten yer-mekan öğrenmiş bir şekilde gittik, arkadaşımızı uğurladık...

*: Türk'ün yardımseverliği de işte budur. Şimdiye kadar kimlere sordum İngilizce biliyor musunuz diye, bilmese bile kimse sağda solda İngilizce bilen aramadı... :)

Şaşıran Diyaloglar - III

2010-09-11T02:19:00.005+03:00

Prag'da 5 Türk

Şaşıran diyalogların çıkış temasına uymasa da benim dahil olduğum şaşırtıcı bir diyalog olunca yazma gereği hissettim. İşin açığı, yazma gereği hissetmekten çok "bunu yazmasam olmazdı."

Gün içinde Almanya'daki kamptan döndük Prag'a. Akşama kadar da tüm günü bizimle birlikte Prag'a geçen arkadaşlarla geçirdik. Yani yorgunluk diz boyu.

Tüm bu koşuşturmacalı günün ardından kaldığımız hostel'e geri döndük ve saat 23 gibi uykuya koyulduk. Uykuya koyulduk koyulmasına ancak 20-25 dakika sonra koridordan gelen gürültülerle uyku haram oldu.

Bunun üzerine tuvalete gitmeye karar vermiştim ki, konuşanların yan odada kalmaya gelen 5 Türk genç olduğunu fark ettim.

Aziz: İyi geceler arkadaşlar!!!

Gençler: (hepsi birden şaşırmış bir şekilde) Aaah, nasıl yaa??? Merhaba abi...

Aziz: Merhaba, hayırdır nereden?

Gençler: Denizli...

Aziz: Bak bir de utanmadan hemşehri çıktınız.

Gençler: Yok canım artık! Abi kekleme bizi şimdi...

Aziz: Ben size depdururum da inanmeyozanız nedevem ben? (Denizli Ağzı: Ben size söylüyorum ama inanmıyorsanız ne yapayım?) Denizli'de nereden?

Gençler: Biz Çallıyız abi. Sen?

Aziz: Ben Tavaslıyım.

Gençler: Hadi canım, bizim bir arkadaş daha var o da Tavaslı, aşağı indi şimdi.

Aziz: Yok ya, nereden?

Gençler: Pınarlık'tan

Aziz: Ben Garipköy'denim. Neyse gençler, bizim bugün yol uzundu, size iyi geceler. Yarın görüşürüz o halde...

Gençler: İyi geceler...

Mutluluk

2010-09-05T17:25:00.003+03:00

Hiçbir şeyin anlamı olmayabilir bu hayatta, bir köşeye bırakılmış bir kaç satır mutluluktan başka...

...ve bu mutluluklar yıllara kazınır...

Soru İşaretleri

2010-09-04T23:15:00.002+03:00

Dolanıyorum... Terk edilmişlik kokuyor adım attığım yerler. Sağa sola bırakılan notlar var. Neşe yok artık. Gitmiş. Gülücükler gitmiş. İnsanlar gitmiş...

Hâlâ dolanıyorum... Anlamsızlığa anlam yüklemeye çalışıyorum. Sağda solda paketlenmiş eşyalar, normalden farklı dağınıklık ve sessizlik her şeyi haykırıyor ve ben duymazlıktan gelip dolanıyorum...

Duvarlar sesleniyor: "Sen de gidiyorsun. Bırakıp anılarını bizlerle sen de gidiyorsun..."

Ağlamaklı bir halde yeni anıları düşünüyorum o anda. Beni kurtarırlar diye... Yeni anılara bakmaya çalışıyorum: Ankara'da, Makedonya'da, İrlanda'da ve/veya Dünya'nın herhangi bir yerinde.

Güzel olacak... Her şey hepimiz için çok güzel olacak.

Bu kapanan ne ilk sayfa idi ne de son. Fakat şimdiye kadar ki en güzel sayfa idi... Gelecek anılar güzel lakin üzüntüm de bundandır...

Destek

2010-07-04T14:16:00.002+03:00

Bu bloga bir gün böyle bir yazı yazmak aklıma gelmezdi. Kötü bir şey yapmıyorum tabi şu sırada, sadece ilginç geliyor.

Her yaz başında yaz planlarımı yazardım buraya. Fakat, hep planları yazdığım için sonrasında bir şeyler eksik olurdu. Bu sene kesinleşmesini bekledim yaz planlarımın ve kesinleşti de...

Bir iki güne kadar adım adım yazacağım planlarımı. Fakat her sene yapmam gerektiği gibi bu sene de biraz burs toparlamam lazımdı. Koşturmacanın içerisinde buna pek fazla vaktim kalmadı. Prague'da SGC 2010'u organize etmemizin yanında bir de IAC 2010 var. SGC ne kadar IAC ile ortaklaşa düzenlense de, iki kongre bir çok noktada bunlardan ayrılıyor. Ve masraf olarak da 1 SGAC üyesi dışında diğer üyeler katılım ücretlerini, konaklama ücretlerini kendileri karşılamak durumunda...

Bunun yanında katılacağım, gideceğim bir kaç yer daha var ve birazcık borçta olduğum düşünülerek bağış toplamaya karar verdim.

Herhangi bir miktar, bir hedef yok kafamda ancak 3-5 liranın bile yararı olacaktır.

Bu iletinin sonunda veya sağ sütundaki "Donate" butonuna basarak katkı sağlayabilirsiniz...

Yardımcı olamayacak olsanız dahi teşekkür ederim hepinize...

Sağlıcakla...

Not: Katkı sağlanan miktarı ve katkı sağlayanları (istemedikleri durumlar hariç) buradan yayınlayacağım.

Bir Hafta

2010-06-25T18:33:00.003+03:00

Pazar akşamı Kayseri'den İzmir'e yola çık.
Pazartesi sabah İzmir'de sempozyuma katıl.
Pazartesi öğleden sonra İzmir'den Denizli'ye geç.
Pazartesi akşam Denizli'ye ulaş.
Pazartesi gece ailene hayatınla ilgili tüm planları pat diye söyle.
Aynı zamanda yazın onlarla olamayacağını da söyle.
Salı sabah kusarak uyan.
Babanla vize için gerekli evrakları toparlamak için dışarı çıkama bu yüzden.
Evde kal kusmaya devam et.
Her şeye rağmen 13.00 otobüsü ile İzmir'e geç.
Otobüs'te ateşin çıksın üşü.
Güneşten başın ağrısın, hayat çekilmez olsun.
İzmir'e in otogardan Çankaya'ya servise bin.
Baş ağrın geçene kadar arkadaşlarınla otur, sonra gez.
Helecan sahibesi ile tanış.
Çok kısa bir süre birlikte ol, gün yağmurla bitsin, sırılsıklam ol.
Eve git, vize formunu doldur.
Sabah kalk, Vize için belgeleri tamamla.
Bir yandan şakır şakır yağmur yağsın ıslan.
Vize görüşmesi için Bornova'dan Balçova'ya git.
Kadın daha fazla belge istesin.
Aynı gece Denizli'ye geç.
Sabah Pamukkale'ye git, gez.
Aynı gece İzmir'e gitmek üzere servise bin.
Serviste uyu, otogara gel.
Otobüste uyu, İzmir'e gel.
Serviste uyu, Balçova'ya gel.
1,5 saat açık internet cafe ve/veya baskı merkezi ara.
Konsolosluğa git, kadın başvurunu alsın.
Babanın lise arkadaşını ziyarete git.
Servise bin, serviste uyu, otogara gel.
Otobüse bin, otobüste uyu, Denizli'ye gel.
Servis'e bin eve gel.
Blog yaz.

Arada bunların daha kere dahaları var ki ben atladım.Bir gün kaldı bu mevcut haftadan geriye.. Yatmayı düşünüyorum.

Sağlıcakla...

5 Yaşında İlkokul Mezunu

2010-05-27T19:28:00.003+03:00

İçimden Geldiği Gibi anlatıyordu, sonra babamın bir hikayesi aklıma geldi benim de...

İnsanların nüfusta daha büyük olması sık sık karşılaştığımız bir durum. Fakat babam bir dönem öğrencilerini mezun etmek üzere öğrencileri ile ilgili kimlik bilgilerini derlerken ilginç bir durumla karşılaşıyor: Öğrencilerinden birisi 5 yaşında! Yani nüfusta görünen bu.

Araştırıyor, bir yanlışlık olabilir mi diye ama sorun Nüfus İdaresinde: Çocuğun kayıtta doğum yılı yanlış yazılmış ancak kimse ilgilenmemiş bu durumla daha önce. Babamın sıkıntısı ise 5 yaşında bir çocuğa diploma hazırlayamayacak olması...

Sonuç olarak sorun çözülüyor ancak çocuk diplomasını ancak 6 ay sonra alabiliyor...

Be The First To Read This!

2010-05-27T19:25:00.002+03:00

Size de sağda solda gördüğünüz "Be The First ..." yazısı çok çekici geliyor mu??

#DevJump

2010-05-26T22:38:00.004+03:00

Deviantart sayfamda bir şeyler oluyor. Profil görüntülemelerim günlük ortalama 3-4 civarında gezerken, bugün patladı:

Bu arada ben bu yazıyı yazana kadar 152 oldu....

Görüntü

2010-05-23T20:10:00.002+03:00

Bazen keşke her şey göründüğü gibi olsa diyorum. Bazı şeyleri isteyince hemen yapayım. Yanımda yürüyecek yoldaş bulayım.

Sonra etrafımda bir hendek olduğunu fark ediyorum. Cesareti olan atlayıp geliyor ne güzel. Ancak büyük bir çoğunluk ya korkuyor bu hendekten, yada hendeğe düşüp kaybolup gidiyor... Keşke o hendekten korkanlar o hendeği görebilseler...

Bahar...

2010-05-02T22:33:00.002+03:00

Baharın ilk ışıklarını gördüğümde mutlu olduğum günler geldi aklıma...

Baharın ilk ışıklarını gördüğümde, mutlu olduğum günler geldi aklıma...

Once Upon A Time In My Life - IX

2010-04-18T13:42:00.003+03:00

2002 yılında Turgut Özakman'ın "Ah Şu Gençler" oyununu aldık elimize. Oyun güzel hoş da, metin çalışmaları sırasında dikkatimizi çeken bir şey vardı: Konvers (Converse)!

Oyundan bir alıntı:

"1. Oyuncu: Şimdi, anlayışlı, kavrayışlı bir arkadaşımızı izleyeceğiz.
Kız: (Tepinir) İsterim, isterim, isterim..
Baba: Ne istiyor bu?
Anne: Lastik pabuç.
Kız: (Tepinir) Değil, değil, değil..
Baba: Ya ne?
Kız: Konvers!
Baba: Buyur?
Kız: (Tepinir) Konvers, konvers, konvers..
Baba: (Anne'ye) Hani lastik pabuçtu? Başka bir şey diyor bu!.
Kız: Daha konversin ne olduğunu bilmiyor. (Tepinir) Ölmek, ölmek, ölmek istiyorum!
Baba: Ne olduğunu ne bileyim evladım, kuş mu, çiçek mi? Söyle de öğreneyim.
Anne: (Yine sakin) Lastik pabuç.
Kız: (Vurgular) Konvers!
Anne: Senin anlayacağın söylediği marka lastik pabuç.
Kız: İsterim, isterim, isterim!
Baba: Emme basma tulumba gibi niye tepiniyorsun a canım, lazım, madem o marka pabuç gerekli, baş üstüne. Bugün aylığımı zamlı aldım zaten, Allaha bin şükür, tam 1000 lira, yaaa kaçaymış bu pabuçlar?
Anne: 250 lira
Baba: Düzineyle mi satıyorlar meredi?
Anne: Bir çifti 250 Lira!
Baba: Aman kızım, sen bu pabuçları giyince, yüz metreyi on saniyenin altında koşacaksan, helal olsun, boğazımızdan,keser yine alırız. Niye istiyorsun sen bu pabuçları?
Kız: Filiz'in var, Şeniz'in var, Yeliz'in var, Hale'nin var, Jale'nin var, Lale'nin var...
Baba: Bizim de harcımız var, borcumuz var, kiramız var... Ama peki, alacağım!
1. Oyuncu: İki ay sonra bir akşam üstü.
Baba: Hanım, gel gel, bak, kızımızın istediği pabucu aldım. (Konvers'i çıkanr)
Anne: Hiii... kız haklıymış tepinmekte, ne güzel pabuç bunlar böyle...
Baba: Kızım, yavrum, gel gel, bak sana ne aldım.
Kız: Ne aldın?
Baba: Bak.
Anne: Bak. (Konvers'i gösterirler)
Kız: (Soğuk) Aaaa, e bu Konvers.
Baba: Ya, ya, Konvers ya, sonunda başardım aldım kızım.
Kız: Ama Konversin modası geçti baba, şimdi Nayk moda, Nayk, çok geç kaldın.
Baba: Şimdi de ben, ölmek, ölmek, ölmek istiyorum."

Hiç birimiz bilmiyorduk Konvers'in ne olduğunu. Ne var ki bunu bilmeyen tek biz değildik. Bizim neslimizin o yıllarda böyle bir şeyden haberi yoktu. Annelerimize, babalarımıza sorduk onlar cevap verdiler...

Aradan 8 sene gibi bir süre geçmiş. Şimdi her yerde Konvers görebiliyorsunuz. Herkesin ayağında, her dükkanda... İşin garibi fiyatları aşağı yukarı aynı. Kimbilir belki biraz daha pahalı.

Biz liseyi okuduğumuz yıllarda gerçekten de Nayk (Nike) moda idi. Herkes (çok gereksizce) Nayk almak için birbiri ile yarışıyordu. Kimbilir, belki 3-5 seneye yine biter bu Konverse modası ve belki yine Nayk moda olur. Ama mantıkta hiçbir şey değişmez...

ATOMaltı Diyaloglar - N

2010-04-15T23:53:00.005+03:00

1 yıl geçti, ATOM bir araya geleli. Geçenlerde birkaç muhabbet aklıma geldi, eğlendiğimiz güldüğümüz... Bunları da aktarmak istedim.

Diyalog serilerinden bazıları bittiği (Duygusal Diyaloglar) bazıları da bitimine yaklaştığı (Arzulu Diyaloglar) için ATOMaltı Diyaloglara başlamak istedim. Aklıma gelenleri aktarmak için...

Malumunuz çok ATOMik bir yapı olduğumuz için, ancak ATOMaltı adı yakışırdı bu diyaloglara...

Sağlıcakla...

Not: ATOMaltı diyaloglar yer yer abartı içermektedir.

Once Upon A Time In My Life - VIII

2010-04-14T20:04:00.003+03:00

Rüyalardan muhabbet açıldı bugün. Dün gece ilginç bir rüya gördüm: Çok sür'atli giden bir araba ile virajda savrulduktan sonra yaklaşık 2 km'lik bir uçurumdan aşağı uçmaya başladık. Bir yandan rüyada olup olmadığımı anlamaya çalışırken, öte yandan hâlâ uyanmadığım için gerçekten öleceğimi düşünmeye başladım... Sonrasında gözlerimi açtığımda ilginç bir hastanede olduğumu fark ettim. Meğer aylarca komada kalmışım. Bana ameliyat resimlerini falan gösteriyorlardı...

Bunun üzerine gördüğümüz korkunç rüyaları hatırladık. Hatırladık dememin sebebi korkutuculuk seviyesi yüzünden hâlâ aklımızda kazılı kalan rüyalardan bahsetmemiz.

Sonra birden 5 yaşıma döndüm. Bilemiyorum, belki de daha küçüktüm. Çivril'e annemlerin öğretmen arkadaşlarını ziyarete çok sık giderdik o dönemde... Tabi her gidişimiz en az 2 gün olurdu.

Yine ziyaretlerimizden birinde, gece annem ve babamla birlikte salonda yatıyordum. Ben annemle birlikte yer yatağında, babam ise kanepe de...

Gördüğüm rüyayı unutmuyorum: Ormanda dolaşıyordum. Etrafımda bir sürü ceylanlar vardı... Ormanda dolaşırken bir çeşme buluyorum ve su içmeye başlıyorum derken birden bir sürü hayvan kaçışmaya başlıyor... "N'oluyor?" diye soruyorum, "aslan geliyor, kaç kurtar kendini" diyor hayvanlardan birisi. Bir anda korkuyorum, sonra aslanın kükremelerini duymaya başlıyorum... İyice korkmuş bir şekilde uyandım birden. Anneme "anne, aslan, aslan geliyor!" dediğim hatırlıyorum.

Annemin cevabı o anda beni çok rahatlatmış olsa gerek lakin şu anda epey güldürüyor: "Korkma oğlum, aslan falan yok. Baban o! Baban horluyor, uyu sen..."

Space Generation Advisory Council

2010-04-13T20:20:00.004+03:00

WWW.spacegeneration.ORG

Uzunca bir çalışmanın ardından Space Generation'ın yeni web sayfası bugün itibari ile yayında!

Uzay politikalarına ilgili olan herkesi yeni web sayfamıza bekliyorum....

Sağlıcakla kalın.

7,5 Milyon Ağaç

2010-04-13T00:58:00.010+03:00

30 Mart 2010 günü, 2 milyon nüfusu bulunan bir ülke bir günde 7,5 milyon ağaç dikti. Şaka falan yapmıyorum. Nüfusa oranla, kişi başı 3,75 ağaç dikildi bir günde.

Makedonya'da başlatılan ve bir kaç yıldır devam eden bir proje "Ağaç Günü (Ден На Дрвото) - Geleceğinizi Dikin" projesi. Ülke yönetimi tarafından tatil edilen bu günde herkes, ülke çapında belirlenen çeşitli yerlerde ağaç dikmeye yönlendiriliyor. Öğrenciler öğretmenleri eşliğinde kendilerine ayrılan bölgelere ağaç dikiyorlar. Ayrıca her şehirde sabah 9'dan akşam 4'e kadar ücretsiz otobüs kaldırılıyor ağaç dikim bölgelerine, şehirlerin belli yerlerinden.

Bu sene ben de oradaydım ve Sevgili Ana ve Jane ile birlikte 41 adet ağaç diktik. Sonra biraz düşünmeye başladım, aynı şey Türkiye'de yapılabilir miydi diye...

Makedonya ekonomik durumu Türkiye'den kat ve kat daha kötü olan bir ülke. Fakat tüm bu projenin lojistiği ve planlaması düşünüldüğünde (fidanların halka ücretsiz verildiğini belirtmem gerekiyor) inanılmaz bir çalışma...

Peki iki milyon nüfusu ile Avrupa'nın küçük bir ülkesi olan Makedonya bu projeyi başarabildi ise Türkiye neden başaramasın?

Türkiye'de buna benzer bir proje ile bir günde 300 milyon ağaç neden dikilemesin! Hiç de zor değil. Gelecek neslimize güzel bir Türkiye bırakmak istiyorsak, neden kolları sıvamıyoruz???

KAYIHAN.org

2010-04-13T00:31:00.002+03:00

Üçkağıtçı bir domain firmam var efendim. Şu anda kullandığım mevcut hostingler ve alanadlarımın büyük bir çoğunluğu onlar üzerine kayıtlı. Firma adı vermek istemiyorum lakin, bu sevgili firma benim ödemelerimi takip etmeyip Kayihan.net'i başkasına kaptırınca, 3 ay kadar bir süre websiteme erişim sağlanamadı. Tabi bu süre zarfı boyunca aziz@kayihan.net e-posta adresi de inaktif kaldı.

Domain firması ile bazı konularda mutabık kaldık ve bana kayihan.org alan adını sağladılar. Kayihan.net'i de geri almaya çalışıyoruz. Umarım en geç bir haftaya kadar bu durum da çözülmüş olacak. Ancak şimdilik www.kayihan.org adresinden web sayfama ulaşabilirsiniz. Tabi halen en son bıraktığım hali ile duruyor.

Yakın zamanda kendimi güncellemem dileği ile...

Dönüş

2010-04-13T00:27:00.001+03:00

Nihayet döndüm efendim! Uzun süren bir ayrılık sonunda yine buralarda olacağım... Bu esnada yeni hikayeler edinildi, sizlere aktarılmak üzere...

Eski kalan konulara da, en kısa zamanda dönüşümü yapacağım...

Hepinize tekrar Merhabalar....

Turne

2010-03-29T10:34:00.002+03:00

Bize turne yolları göründü a dostlar. Kazancılar Üniversitesi adlı oyun şimdilik 4 şehir'den teklif aldı. Bu şehirler Ankara, Aksaray, Konya ve Diyarbakır şeklinde. Yakın bir zamanda turne programımızda belli olur ve ben de buradan paylaşırım.

Sevgiyle kalın...

Kazancılar Üniversitesi ve Tatil

2010-03-23T12:51:00.002+02:00

"Ara" isimli yazımda 7 ve 18 mart olarak bahsetmişim oyunlardan. Ne var ki, Kazancılar Üniversitesi isimli oyun 7'sinden 23'üne ertelenmişti. Bugün saat 20.00'da bu oyunu sahneliyoruz. Kazancılar Üniversitesi benim oynadığım 16. oyun oluyor ve bu akşam bu oyunla 58. defa sahneye çıkıyorum, seyirci önüne...

Oyundan sonra bir otobüse atlayıp küçük bir tatile çıkıyorum. Bu da demek oluyor ki, ben 5 Nisan'a kadar buralarda değilim yine... Ne var ki özledim blogumu, inkar edemem. Ben döndüğümde görüşmek üzere...

Hoşça kalın...

Tiyatro mu Dedi Birisi?...

2010-03-18T15:33:00.002+02:00

Uzun uzadıya yazacaktım dün olanları lakin oyuna 3,5 saat kalınca vazgeçtim.

Ancak dün, 2 farklı oyunun genel provasına nasıl gidilir çok ilginç bir şekilde görmüş oldum. Ne var ki (sadece istatistik amacı ile söylüyorum) farklı oyunlarda 56 kez sahneye çıkıp en az 2 katı kadar genel prova almış birisi olarak, dün kendime, acaba ben 11 yıl boyunca hiç mi genel prova almadım dedim.

Dün bugünkü oyunun provasından çıkıp, sıradan bir prova ciddiyetinde bile olmayan salı günkü oyunun provasına gidince, tüm tiyatro birikimimi sorgulamaya başladım. Ya da bilmiyorum, belki insanlarınkini sorgulamaya başladım...

Uzun uzun anlatacağım bunları. Dediğim gibi 3,5 saat içinde oyunum var ve ben yarım saat sonra kuliste olacağım. Bugünü benimle paylaşacak olan tüm dostlarıma ve bizzat burada olamayacak olsalar da kalpleri benimle olacak tüm herkese teşekkürü bir borç bilirim...

Saygılarımla

Ara

2010-02-14T18:23:00.002+02:00

Gerek bu blogdan, gerekse bihikaye'den 3 hafta kadardır uzak olduğumun farkındasınızdır. Sevgili Ana'nın gelişi ile birlikte kendimi internet alemine kapatmış bulunmaktayım.

Ana gitti lakin ben bir ay kadar daha buralarda olamayacağım. 7 Mart ve 18 Mart'ta sahnelenecek olan iki farklı tiyatro oyununda sahne aldığım için yeterli zamanı ayıramayacağım bloglara.

Kayseri'de yaşayanları oyunlarımıza beklerim.

20 Mart'tan itibaren buralardayım efenim...

Sağlıcakla kalınız.

St. Valentine Günü

2010-02-14T12:00:00.000+02:00

14 Şubat 2009 tarihinde yazmış olduğum yazıyı tekrar yayınlamak istedim.

Bugünde ve her günde sevginin anlamını kavrayan, mağaza mağaza dolaşmayıp, sevdiğine verdiği değeri ortaya koyanlara selam olsun...

Sevgililer günü olarak da nitelendiriyoruz çoğu zaman. Zaten Valentine ismi de bir çok dilde sevgili, sevilen kişi, hoşlanılan kişi anlamlarını kazanmış durumda. Dolayısı ile nedir bu Sevgililer günü zımbırtısı?

Orijinal hikayeyi biliyorsunuz belki çoğunuz. Birazcık kendi süslememle ve eklemelerimle anlatayım istedim...

Rivayetlere göre 4. yüzyılda geçer hikaye. İsimler ve mekanlar kifayetsiz benim için. Tarihte herhangi bir yerde bu olayın yaşanmış olması bile acı en nihayetinde... Eski zamanlarda fetihler, zaferler en büyük güç ve kudret göstergesi olarak kabul edilirdi. Bu yüzdendi ki krallar, padişahlar hiç durma savaşırlar, sefere giderlerdi. Her kral kendinde iddialı, kendince daha güçlü idi. Fakat güç yanında hırsı barındırıyorsa, önü alınmayacak şeylere gebe demektir zaman. Bu koşullarda her kral ise askerleri daha güçlü olsun, orduları daha büyük olsun isterdi. İşte o krallardan birisi, bir ferman yayınlar: "Sevgi, aile yapısı, eş, nişanlı, çocuklar askerlerimin gözünü arkada bırakmakta, duygusal ve zaman zaman fiziksel olarak onları güçsüz kılmaktadır. Sözüm odur ki bu günden itibaren hiçbir asker evlenmeyecek, sevdiği ile bir araya gelmeyecek, gerekirse uzaklaştırılacaktır." Gönül ferman dinler mi hiç! Kral konuşadursun, sevenler gizlice bir araya gelmeye başlamışlardır bile. Bölgenin papazı olan Aziz Valentine kralın emirlerine uymamakta kararlıdır ve gizlice sevenleri evlendirmeye devam eder. 3 hafta, 5 hafta derken kralın kulağına gider bu evlilikler ve Aziz Valentine kralın huzuruna çıkarılır. Kral ondan tek bir geçerli, mantıklı sebep ister. Papazın cevabı "Sevginin karşısında hiçbir koşulla durulmaz" olunca ölüme mahkum edilir. Aziz Valentine bir 14 şubat sabahı kralın emri ile öldürülür. Aziz Valentine'in adı diyardan diyara, kulaktan kulağa yayılır. Bu çağrı içten içe şunu fısıldar insanların kulaklarına: "Sevginize sahip çıkın, koruyun onu!"

Aziz Valentine'in de dediği gibi, sevgi, önünde durulamaz yüce bir şeydir. Hiç kimse ve hiçbir şeyin gücü yetmez ya durdurmaya, her 14 şubatta düşünürüm, ne kadar seviyor insanlar diye. Sevgilerini, sevdiklerini ne kadar koruyorlar diye...

14 Şubatı benim için herhangi sıradan bir günden ayıran bir etki yok. Zira her günümü birşeylerle özel kılsaydım bu şekilde mutlu olamazdım diye düşünüyorum.

Canı pahasına da olsa kendini sevgiyi korumaya adamış Aziz Valentine'i saygıyla anıyor, üstüne alınmak isteyen herkesin ise sevgililer gününü kutluyorum...

Hergün Bi Hikaye

2010-01-20T01:20:00.002+02:00

Bir gün daha battı işte... Hikayeler başlasın kulağımıza çalınmaya. Çalınsın ki kulağımıza, bize yarını getirsin; güzel ve dürüst bir yarın... Huzurla...

Bi hikaye düştü yine bu sayfalara, bugünün hikayesi ile başlayan...

Amaç her gün bir hikaye değil, her günün bi hikaye olduğu gerçeği...

Başladık hikayeleri çalmaya, umarım böyle de gider...

http://bihikaye.blogspot.com

Saygılarımla...

AYÖP - AYıplanası Öğretmenler Platformu

2010-01-18T00:36:00.004+02:00

Ayöp (Ataması Yapılmayan Öğretmenler Platformu) adında bir oluşum varmış. Türkiye'deki koşullar düşünüldüğünde böyle bir yapılanma olması ve öğretmenlerin haklarını arıyor olması güzel...

Ne var ki bu öğretmenlerin atanmayı hak etmediklerini alenen belirtmeleri de bir o kadar garip. Aşağıda alıntılar yaptığım yazıyı yazan kişi de atanmayı isteyen bir öğretmen:

"Ayöp(KAYSERİ) olarak16.01.2010 tarihinde Almerin önünde..."

Parantezden önce boşluk bırakılır.
Tarihlerden önce de boşluk bırakılır.
Almer özel isim olduğu üzre "Almer'in" şeklinde yazılması gerekir.

"Şubat Atamaları Geri Getirilsin,KPSS Kaldırılsın,Ücretli Köle Olmayacağız..."

Noktalama işaretlerinden sonra boşluk bırakılır.

"Pankartlarımız ve el ilanlarımızla aynı zamanda insanları bu konuda duyarlı olmaya çağırdık"

Anlatım bozukluğu: Yukarıdaki anlama göre pankartlar ve el ilanları ile birlikte insanları da duyarlı olmaya çağırmışlar, ancak pankartları ve el ilanlarını öncelikli tutmuşlar. "Aynı zamanda" kaldırıldığında cümle asıl anlamına kavuşuyor.

"...ederken kendisinin zapıta amiri olduğunu ifade eden sivil kıyafetli biri..."

Zabıta.
İfade etmek: anlatmak. İddia etmek: sözünde direnmek, bir iddia ileri sürmek.

"...el ilanı dağıtmamızı söyledi bizler söylenilenleri yerine getirmemize rağmen..."

Cümle sonlarında nokta (.) kullanılır.

"...şikayetçi olacağını söylerek..."

söyleyerek.

"...karakola çağırıldık."

Ünlü düşmesi, ikinci hecesinde dar ünlü ( ı,i,u,ü ) bulunan kelimeler ünlüyle başlayan bir ek aldıkları zaman ikinci heceye ait ünlünün düşmesi olayıdır. "Çağrıldık".

"AYÖP-Kayseri ye yapılan..."

Türkçe'de özel isimler ile ekleri ayırmak için kesme işareti (') işareti kullanır. Arada boşluk bırakılmaz.

"...Öğretmenler Platformu (AYÖP) nezlinde kabul edilebilir..."

Nezdinde: Yanında, huzurunda, gözetiminde.

"Bu yasal , meşru..."

Virgülden önce kelime ile virgül arasında boşluk bırakılmaz.

"...engellenmesi mümkün değildir.Ki emniyet güçlerinin..."

Noktadan sonra, yeni cümleye başlamadan önce boşluk bırakılır.
Cümleye bağlaç ile başlanmaz.

"...zabıta görevlilerinin bu şekilde üzücü bir yaklaşımda bulunması da tarafımızdan ayrıca manidar olarak görülmektedir."

Manidar: Anlamlı.
"ayrıca" kelimesinin cümlede kullanılması gereksiz.

"...AYÖP güçlenerek Tüm Ataması Yapılmayan Öğretmenlerin taleplerini..."

T, A ve Y harfleri küçük yazılması gerekiyor.

"...arkadaşlarımıza geçmiş olsun diliyoruz."

"Geçmiş olsun" dilenmez. "Geçmiş olsun" başlı başına bir dilektir. Geçmiş olsun denir (geçmiş olsun diyoruz).

Türkçe'yi mükemmel bir şekilde kullanmam. Yeri gelir çok hatalı şekilde kullanırım -hatta bu yazı içinde benim de hatalarım vardır-, bağlaç ile cümleye başlarım. Lâkin ben ne bir öğretmenim, ne kimseye öğretmek gibi bir derdim var ne de burada ciddi bir dava güdüyorum.

Eğer ciddi bir iş yapıyorsanız, bunun için attığınız en ufak adım bile ciddi olmalı. Siz küçük şeylerin önemsiz olduğunu düşünüyorsanız, büyük olan her şeyin, küçük şeylerin bir araya gelmesi ile oluştuğunu unutuyorsunuz demektir. Bunu unutuyorsanız bir insana bir şeyler öğretmeniz nasıl beklenebilir?

Tüm bunları okuyunca içimden "atanmayın zaten" diye haykırdım. Yeteneği olmayan insanların ressam, müzisyen, oyuncu, vs. olamayacağı gibi, öğretme kabiliyeti olmayan insanlar öğretmen olamazlar. Öğretmenlik yetenek ister, sıkı çalışma, dikkat ve titizlik ister.

Saygılarımla...

(Annesi, babası ve ablası öğretmen olan bir insan olarak öğretmenlere her zaman saygımın sonsuz olduğunu bildirmek isterim. Yanlış anlaşılma olsun istemem.)

Kayıp Sermaye - I

2010-01-02T23:01:00.004+02:00

Dilencilik

Dilencilik kavramı, Türkiye'de bilindik, aşina olduğumuz bir kavram. Özellikle dini günler ve bayramlarda olmak üzere, cami avlularında, türbe yakınlarında veya işlek şehir merkezlerinde dilencilere rastlamak artık işten bile değil.

Tabi bu durumun bir de varyasyonları var: Dilendirilen çocuklar, dilenci mafyası, organize dilenciler, dilenci aileler.... Bu liste uzar gider.

Peki Türkiye'de dilencilik neden bu kadar yaygınlaşmış. İşte bunun cevabı "allah rızası"nda yatıyor. 4,5 ay önce allah rızasının bizi nerelere getirdiğini yazmıştım.

İşte yine aynı şekilde dilenciler söz konusu olduğunda allah rızası denince akan tüm sular duruyor. Genelde de bu durum ile ilgili açıklamamız şu oluyor: "Ya biliyorum aslında vermemek gerek ama allah rızası için deyince işin rengi değişiyor..."

Kimse sorgulamıyor. Peki, Türkiye'nin acı istatistiğine bakalım dilencilerle ilgili...

Son yapılan istatistiklere göre Türkiye'de 50 binin üzerinde dilenci bulunmaktaymış. Ben bu rakamın çok rahat iki katından fazla olduğunu düşünmekteyim. Ama biz yine de 50 bin sayısına sabit kalıp biraz durumu irdeleyelim.

Türkiye'de bir dilenciye günde ortalama 500 kişi sadaka veriyor. Ortalama rakam ne kadar bize doğru hesaplamayı yaptıracak olsa da biz minimum üzerinden gidelim. Bu minimum sayı ise yaklaşık 150 kişi. Bir kişi tarafından bir dilenciye verilen ortalama meblağ ise 50 kuruş. Yani bir dilenci'nin günlük minimum kazancı 75 TL. Türkiye'de asgari maaş günlük 19,3 TL. Ortalama üzerinden ise bir dilencinin kazancı günlük 250 TL!

Asgari maaş ile çalışan kişinin aldığı 19,3 TL olan günlük maaştan vergiler düşülmüştür. Çünkü devlet Türkiye'de dönen her paranın hesabını tutar ve böylece sermaye kaybolmaz. Eğer kaybolan bir miktar para var ise bu devletin kasasından eksilir. Sonuç olarak ise faturası biz vatandaştan kesilir.

Neticede ülkemizde her gün dilencilere verilen paralar sayesinde günde en az 3 milyon 750 bin TL kayıttan düşülüyor. Ortalama hesap ile 12,5 milyon TL. Yani ayda 112,5 ila 375 milyon TL devletin hesabından düşülüyor.

Bir yıl sonunda devletin bu kayıp meblağı yeniden yerine koyması 810 bin TL'ye mâl oluyor. Yani bir yıl sonunda yeniden banknot basılması demek yaklaşık 120 kişinin bir yıllık asgari maaşının uçması demek.

Kayıpla birlikte devlet yıllık 1 milyar 350 milyon 810 bin TL kaybediyor. Acı nokta buradan sonra başlıyor.

Kaybedilen para vatandaşın dilenciye verdiği para yani yıllık 1,35 milyar TL! Dilenciye verilen para devlet hesabından düşüldüğü için devlet bu kayıp paranın açığını da, banknot ve madeni paraların kullanımını halka sunduğu ve koruma yükümlülüğü de halkta olduğu için, halkın hesabına yazıyor. Yani halkın cebinden 2 kat para çıkıyor. Bunu dilenciye 50 kuruş veriyor iseniz 1 lira verdiğinizi varsayarak düşünebilirsiniz.

Sonuç olarak halktan çıkan toplam para ise 2 milyar 700 milyon 810 bin TL. Bu meblağ yaklaşık 400 bin kişinin asgari maaşına karşılık geliyor. Bu para bu şekilde kaybedilmese Türkiye'de asgari maaş ile çalışan 5,5 milyon kişi 577 TL yerine 619 TL asgari maaş alıyor olabilirdi. Tabi, bu yaptığımız minimum hesap. Ortalama miktar ile bu rakam 717 TL.

Asgari maaş, ayda en az 2 bin TL üzerinde kazanan bir dilenciye kıyasla örnek göstermek istediğim bir miktar. Çünkü Türkiye'de alınterini döküp, canını dişine takıp 577 TL maaş ile aile geçindirmeye çalışan insanlar var. Buna kıyasla bir dilencinin ailesini 2500 TL gibi paralarla (bir ailede tek dilenci var ise) nasıl geçindirdiğini varın siz düşünün.

Burada bahsetmek istediğim dilencilerin hiçbir şeye ihtiyacı olmadığı ve gerçek anlamda bir şeylere muhtaç insanların bulunmadığı değil. Ancak allah rızasını çok önemsiyorsanız şunu unutmayınız ki alın teri olmadan kazanılan para haramdır. Ne var ki, hırsız dahi dilenciden çok alın teri döker.

Yeteri kadar uzattım ancak şu örneği vermeden geçemeyeceğim: Denizli'de Gazi Bulvarı'nda boynunda bir tas ile dolanan bir adam vardır. Bu adam bütün bir caddeyi gün boyu gezer ve dilenir. Bu adamın kalçasından aşağı iki bacağı da yoktur. Diğer yandan Ziraat Bankası önünde her gün oturan ve önünde vergi iade zarfı, kalem, silgi, zımba, selpak satan bir adam vardır ve aynı şekilde kalçasından aşağı iki bacağı yoktur.

Dilencilere allah rızası olarak vermiş olduğunuz her bir kuruş iki katı olarak her TC vatandaşından çıkmaktadır. Demek istediğim o ki benim cebimden yıllık 130 TL çıkmasını sağlamazsanız sadece ben değil, 70 milyon insan mutlu olabilir.

Saygılarımla...

Kayıp Sermaye - N

2010-01-02T00:12:00.005+02:00

Zaman gelir bazen en beklemediğimiz işin içinde milyarın döndüğünü görürüz. Bu bizi şaşırtır. Yada zaman zaman belirli kurum ve kuruluşlara ödediğimiz küçük paraların bile o kurumu ne kadar zengin ettiğine şaşarız.

Bir çok zaman da bizden çıkan bu para aslında hak edilerek kazanılmamıştır. Fakat aslında ne kadar söylensek de, ne kadar ah etsek de aslında bu durumu düzeltecek olanlar da bizleriz. Çünkü bu evrende büyük görünen şeyler aslında hep küçük olan şeylerin bir araya gelmesi ile oluşmuştur.

İşte "Kayıp Sermaye" elinden geldiğince bunu anlatmaya çalışıyor... Elimizdekini tutabileceğimizi, sadece hak edene bir şeyler verebileceğimizi, haksızların ve kayıpların önüne nasıl geçebileceğimizi göstermeye çalışıyor... Çünkü biz insanoğlu bir çok zaman baksak da görmüyoruz.

Hayatta üstümüze düşen küçük sorumlulukları görmek dileği ile...

Once Upon A Time In My Life - VII

2009-12-31T23:59:00.013+02:00

2008 <- 2009 -> 2010

Yine bir yıl bitiyor ve yeni bir yıl geliyor. İşte ben yine kendi manzaramdan kendimi görmek istiyorum...

1 Ocak 2009:
Arzu, Dicle, Duygu, Metehan, James, Onur, Yemliha, Mehmet ile hayatımın en güzel yılbaşılarından birini geçirdim.

2 Ocak 2009:
Fotoğrafları atmak için bilgisayarda açtığım klasörün adına Yılbaşı yazacağım yere yanlışlıkla Yılbastı yazdım. O günden beri Yılbaşı kelimesi yerine Yılbastı kelimesini kullanıyorum.

25 Ocak 2009:
Kore'de düzenlenecek olan Uzay Nesli Kongresi'nin organizasyon takımına seçildim. Sudan çıkmış balık gibi ne yapacağımı bilemedim.

12 Şubat 2009:
Dünya Astronomi Yılı 2009'un Kayseri açılışını yaptık. Bir gece öncesinde bütün bir geceyi Dayı-Yeğen maketi hazırlamakla geçirdik.

27 Şubat 2009:
Ayrı gayrı geçirilen bir yılın ardından bir hışımla Makedonya'ya gittim, bir yıl boyunca içimde biriktirdiğim sevgiyi haykırmak üzere... Sevgi ile gittim, sevdiceği kalbimde buldum...

8 Mart 2009:
Can dostumla yıllar sonra sabahtan akşama vakit geçirdim! Uzun yılların hasretini giderdim, mutlulukla doldum.

2 Nisan 2009:
100 Saat boyunca Astronomi yaptık, yaptırdık.

8 Nisan 2009:
Witchie adında, cadı tatlılığında bir güzellik taşındı yanımıza. Güzelliğimize güzellik, neşemize neşe kattı....

10 Nisan 2009:
Şimdiye kadarki en güzel, en büyük ve en eğlenceli Yuri Gecesi Uzay Partisini düzenledik. Bütün gece koptuk, eğlendik.

16 Nisan 2009:
Görkem ile birlikte Tevitöl Astronomi Günleri kapsamında Gebze'ye, Türk Eğitim Vakfı İnanç Türkeş Özel Lisesi'ne gittik. Muhteşem Tevitöl öğrencileri ve çok sevgili Meral hocamız ile muheteşem bir 3 gün geçirdik.

5 Mayıs 2009:
Aster TV yayın hayatına başladı!

23 Haziran 2009:
Hayatımın en güzel Şimşek ve Yıldırım fotoğraflarını çektim. Mükemmel olmasalar da tatmin oldum, keyif aldım...

10 Temmuz 2009:
Sevgili Ana'nın kendi tabiri ile "bana olan yolculuğu" başladı. Rüyalara eşdeğer iki hafta geçirdik. İstanbul'da dostlarla idik, Denizli'de ailemle beraberdik, Kayseri'de bizbize idik. Hayatımın en güzel günlerini yaşadım...

24 Temmuz 2009:
Yine, yeni, yeniden bir gözlem şenliği...

30 Temmuz 2009:
Yine Doğdum!

18 Ağustos 2009:
Hasan Hocam, Onur ve Mehmet ile beraber eğlenceli ve yorucu bir dağ macerası yaşadık. Üşüdük, yorulduk, arabayı mahvettik ancak güzel anıları toparladık Süt Donduran yaylasından ve Aygar'dan...

3 Eylül 2009:
"Bizim" yolculuğumuza çıktık bu sefer Sevgili Ana ile, Makedon diyarlarda... Vakti ile Atatürk'ün aşk hikayesini yaşadığı Bitola (Manastır) sokaklarında biz kendi hikayemizi yazdık. Bir gün her şey bitse dahi, kalplerimizden silinmeyecek olan...

4 Ekim 2009:
Mete ile beraber SGC 2009'a ve 61. Uluslararası Uzay Kongresi'ne katılmak üzere Kore'ye yola çıktık... 10,5 saat ile hayatımızın en uzun uçuşunu yaptık İstanbul'dan Incheon'a...

17 Ekim 2009:
İlk başta ki korkularım herkesin bana yaptığı teşekkürlerle kayboldu. Güzel bir kongre organize etmiştik takım olarak. Güzel bir kongre geçirmiş, çok şey öğrenmiş, çok eğlenmiş ve çok şey paylaşmıştık. SGAC ailesi ile aynı ortamda olmak gerçekten güzeldi. Yaklaşık 250-300 insan ile tanışmak da ayrı bir olaydı.

18 Ekim 2009:
İlk uzun gemi yolculuğum sonucu (14 saat) Japonya'daydım. Japonya'da çok güzel 3 gün geçirdik. Çok fazla vaktimiz olmasa da çok gezdik, çok yedik. Saatte 400 km hız yapan Shinkansen trenlerine bindik. Kore ve Japonya yolculuğu sırasında yemediğimiz balık çeşidi kalmadı.

21 Ekim 2009:
Hayatımızın en uzun uçuş rekorunu Tokyo'dan İstanbul'a yaptığımız 13 saatlik uçuş ile kırmış olduk. Japonya'dan Türkiye'ye kadar sadece 2 hava sahası kullandık!

1 Aralık 2009:
Yeğenim ile mükemmel bir gün geçirdik, bol bol eğlendik...

19 Aralık 2009:
OnurCUK'un doğum gününü kutladık. Yaşlandığını bir kere daha vurduk yüzüne yüzüne. Bir sürü insan evde toplaştık. Her şeyden daha önemlisi bizler için İstanbul'dan, Ankara'dan, İzmir'den buralara kadar kalkıp gelenSerkan, Utku, Emir, Burcu, Elif ve Sertuğ oldu.

24 Aralık 2009:
James'in ellerinden çıkmış, 4 Amerikalı, 2 Çinlininde bulunduğu süper bir Christmas yemeği yedik. Maria'nın Apple Pie'ları, James'in ise Banana Roll'ları gecenin muhteşemlerindendi.

30 Aralık 2009:
Bugün kendimden utandım. Hayatımda hiç utanmadığım kadar!

31 Aralık 2009:
Kendimce, güzel bir yıl geçirdiğimi düşündüm ve mutlu oldum....

(Fotoğraflar (sırasıyla) Onur ŞATIR, H. Aziz KAYIHAN, Hasan AK, Il-Jı JANG, Murat AKYOL, Dicle KOLUKISA ve Ana DISHLIESKA-MITOVA tarafından çekilmiştir. Poster tasarımları sırası ile Kemal HÜSMENOĞLU ve Yağmur ÇAPACI tarafından yapılmıştır.)

Heaven and Hell

2009-12-30T19:01:00.002+02:00

Where there is peace,

There is love.

Where there is love,

There is rest.

Where there is rest,

There is life for us.

Out of that,

Everywhere is a hell,

For all of us!

Seyahatnâme-cik - II.a

2009-12-30T02:32:00.009+02:00

Özel Bölüm

Güzergâhı sizlerle ilk paylaşalı 100 günü çoktan geçmiş. Bu yüzden yol haritamızı hatırlayalım diye buraya tekrar koyma gereğini hisstettim.

Denizli -> İstanbul -> Sofya -> Üsküp -> Ohrid -> Üsküp -> Sofya -> İstanbul -> Denizli -> Kayseri -> İstanbul -> Seul -> Daejeon -> Busan -> Fukuoka -> Kyoto -> Osaka -> Tokyo -> İstanbul -> Kayseri.

Bu güzergâh üzerinde Denizli'ye kadar olan kısmı geride bıraktık. Bu esnada Sofya'nın yalan olduğunu da söylemiştim galiba...

Sonrasında ise Kayseri'ye geçtim. Kayseri'ye geçiş süreci tamamen okul ile ilgili işler içindi. Ders kayıtları, Metehan'ın pasaport işleri, gerekli izinlerin alınması... Kısa sürdü Kayseri ziyareti. Kayseri'ye geldikten 8 gün sonra asıl yolculuk başlıyordu... Önce İstanbul'a, oradan da Güney Kore'ye...

3 Ekim akşamı Kayseri Terminali'nden çıktık İstanbul'a doğru yola. İstanbul'a geldiğimizde uçağımıza 13 saat vardı. Bu sebeple Taksim'e geçip orada oyalanmak istedik. Ama ne oyalanmak: 3,5 Saat Galatasaray'ın karşsındaki Simit Sarayı'nda, 3,5 saat İstiklâl'in girişindeki Burger King'de ve 1,5 saatte Simit Sarayı'ndan Burger King'e yürürken geçirdik. Oturduğumuz zaman dilimlerinin bir kısmını da uyuyarak geçirdik. Ancak uyurken, Burger King'de uyumanın yasak olduğunu da öğrendik.

İstanbul'dan sonra rotamız Seul -> Daejeon -> Busan -> Fukuoka -> Kyoto -> Osaka -> Tokyo -> İstanbul -> Kayseri şeklindeydi ve biz yolumuzun kalanını da tamamlamak üzere Taksm'de geçirilen 8,5 saatten sonra havaalanına gittik ve uçağımıza bindik. Böylece Güney Kore'ye olan yolculuğumuz başlamış oldu...

Seyahatnâme-cik - 3: Güney Kore

Seyahatnâme-cik - 4: Hiçbir Yer

Seyahatnâme-cik - 5: Japonya

Member of The Month

2009-12-25T04:34:00.005+02:00

1,5 yılı aşkın süredir Türkiye Temsilciliğini yaptığım konseyde ayın üyesi seçildim. SGAC tarihindeki ilk Ayın Üyesi olmayı bana lâyık görmeleri de adıma ayrı bir güzellik oldu.

Member of the Month

St. ZizÃ

2009-12-25T03:41:00.003+02:00

Uzun bir süredir yazamadım bloga ve yazacak o kadar çok şey birikti ki bu süre zarfında... Henüz Seyahatnâme-cik'i bile tamamlayamadım.

Bu sürede bloguma baktım biraz, ne yapmışım, ne yazmışım diye... Yaklaşık bir yıllık bir sürenin ardından çeşitli yazı dizilerini içeren bir blog olmuş burası, yerine göre güldüren, yerine göre hüzünlendiren...

Bunun üzerine de biraz istatistik yapmaya karar verdim. İşte blogumda geçen son bir yıl:

5 Aralık 2008 tarihinden bu yana 2000 civarında ziyaretçi yaklaşık 5000 kere ziyaret etmiş burayı.
Bu 5000 ziyaret 26 ülkeden yapılmış. 3650 ziyaret Türkiye'den yapılmışken, Türkiye'yi takip eden 5 ülke sırasıyla Almanya, Amerika, İngiltere, Fransa ve Makedonya olmuş.
Bu ziyaretlerden 3164'ü yönlendirilerek, 1610'u arama motorları üzerinden gelirken 160 ziyaret ise direk olarak yapılmış.
En fazla referans olan 3 web sayfası st-ziza.blogspot.com, www.kayihan.net ve www.facebook.com olmuş.
Bloguma en fazla Ürobilinojen araması sonucunda ulaşılmış. Bunu Ürobilinojen poizitif ve Urobilinojen aramaları takip etmiş.
Bloguma ulaşılan ilginç aramalar şunlar olmuş: "yarım gun gundelıkcı arayanlar", "ابراهيم تاتلس", "it must be said, talk or behave amorously, without serious intentions. you are half an idea, but the wrong half", "adetli sevgili diyalogları", "denizlili orospu bayan numaraları", "ekranda uzun uzun yazabilecek boş 1 kağıt", "makedonya açıklı şarkıları", "şaplakatmak ne demektir".
Bloga sırası ile Firefox, Internet Explorer, Chrome, Opera, Safari, Googlebot, Mozilla ve Konqueror tarayıcıları aracılığı ile gelinmiş.
Bu yazı dahil 162 yazı yayınlanmış. 21 tane etiket kullanılmış.
6 tanesi Diyaloglar olmak üzere 9 yazı dizisi olmuş. Bunlar: Onurlu Diyaloglar, Arzulu Diyaloglar, Duygusal Diyaloglar, Numaradan Diyaloglar, Neşeli Diyaloglar, Şaşıran Diyaloglar, Once Upon a Time in My Life, Seyahatnâme-cik ve Boş Konuşma
3 ayrı yazı da 3 bloggerdan bahsetmişim: NoSTATIC, Witchie, İçimden Geldiği Gibi.
Genel olarak bir serzeniş içinde imişim. Hâlâ öyleyim. Bu düzene, bu halka, bu gidişata karşı...

Yazacak istatistik daha çok... Ne var ki iyi ki yazıyorum. Bir kez daha mutlu oldum.

Sağlıcakla kalın...

Alevler Arasında

2009-12-13T14:33:00.003+02:00

8 Kasım 2008'de hayatımda ilk defa yangın söndürdüm. İşin açığı aynı tarihte yangın denen felakete ilk defa bu kadar yakındım. Bu sefer yanan çok önemli değildi, bir yığın çöp tutuşmuştu bir şekilde... İtfaiye gelene kadar da biz elimizden geleni yaptık. İşin tehlikeli boyutu bu yanan bir yığın çöpün ahşap evlerden ibaret bir sokakta olması idi. Yangını söndürdükten sonra geriye kalanlar mutluluktu o zaman için. Biraz da macera olmuştu, anlattık da anlattık...

Doğduğum ve büyüdüğüm sokaktan yükselen dumanları gördüğümde durum hiç de aynı değildi... Önce büyük bir panikle ne olup bittiğini kavramaya çalıştım. Bir an için evimizin önüne dizilmiş insanlar korkuyu daha da büyütmüştü ancak karşı evde çıkan yangını izleyen insanlardı onlar...

Karşı ev dediğime bakmayın, bizim sokakta herhangi bir ev kendimizin olduğu kadar yakındır. Sokağın başında gördüğümde alevleri eve doğru koşup ceketimi ablama bıraktıktan sonra içeriye daldım. Çok akıllıca değildi yaptığım lakin babam da, ben de aynı şeyi yaptık ilk anda... Çünkü hemen karşı evimizde yanan çatı katında pazarcı olan karşı komşumuzun deposu bulunmaktaydı. Evde olup biteni kontrol ettikten sonra, ilk olarak evin küçük kızı Mevlidiye'yi evden çıkarmak oldu işim. Yangına müdahale etmeye ve mümkün olduğu kadar eşyayı kurtarmaya çalışmanın yanında, bu sefer maceradan çok uzaktı yaşananlar. O anda oluşan telaş ve panik sonrasında yerini acıya bıraktı, hele karşı evde oturup yanan çatıyı gördükçe...

İçimde, içimizde olup bitenleri tarif etmeyi beceremem ya, o gün anladım ne büyük bir felaket olduğunu... O gün anladım bir cana mâl olabileceğini, acıttığını...

Once Upon A Time In My Life - VI

2009-11-29T05:27:00.003+02:00

Hep yazdığımdan ileri geliyordu aslında bu. Sadece şiir ve hikaye yazmıyordum çünkü ben. Günlük yazıyordum ve içine insanlardan gizlemediğim şeyleri de yazıyordum. Çok genel şeyleri de yazıyordum.

İşte tam o esnada geldi St. ZizÃ!

2,5 yıldır blog yazsam da, ilk yazımı o zaman girdim bu sayfalara. Arşivdeki 2007 yılına ait yazı yanıltmasın sizi, onu diğer blogumdan buraya sonradan taşıdım.

Düşündüm adı konusunda çok... zizaastrozombie ve/veya buna yakın bir şey istemiyordum. Ben sadece ziza istiyordum lakin ziza'nın dolu olması itiyordu zaten beni düşünmeye... Sonra St. ZizÃ geliverdi birden ve stziza.blogspot.com oluverdi. Bir süre sonra diğer blogumun da adresini değiştirten bir karardı bu.

Öyle amaçlı yazılmış, anlam ve bakış açısı yüklü bir yazı olsun istemedim ilk yazı için. Sıradan, o kadar sıradan oldu ki, sınır oluşturmadı bana yazarken. Hep olduğum gibi özgür hissettim.

1 yıl doldu o günden beri. Şimdi şöyle bir bakınca, iyi bir karardı hayatıma dair aldığım.

Sizler için ne ifade eder onu bilemem lakin benim için güzel bir parça oldu hayatıma...

İçinden Geldiği Gibi

2009-11-29T05:07:00.003+02:00

Bunu yazmak birazcık garip geldi, birazcık da yazmak istedim. Aslında genel olarak baktığımızda bunu yazmak içimden geldi....

Birazcık garip geldi çünkü ne zaman bir insana (öğretmenlerim konusunda çok oldu bu) hayran olduğumu ve benim için bir önemi olduğunu ciddi bir şekilde fark etsem, bunu itiraf etmek, yanlış anlaşılabileceği (yalaka, yalaka...) gerekçesiyle garip geldi. Birazcık da yazmak istedim lakin aslında çok fazla yazmak istedim, bu da itiraf etme isteğimle alakalı idi. Çünkü hiçbir şeyi içimde tutmayı sevmedim.

Neyse uzatmayayım...

Kore'deki kongrelerin hazırlıkları ile ilgili son viraja girdiğimiz andan itibaren blogları takip etmeyi nerede ise bıraktım. Kore'ye gittim, döndüm, üstünden beş hafta geçti lakin ben hâlâ elimdeki blogları okumayı bitirmedim. Açıkçası halen hayatımı düzenlemekten blogları okumaya pek vakit ayıramadım.

"İçimden Geldiği Gibi" hariç... Kore'de en yoğun günümde bile reader'a girip girip, yeni bir şeyler yazmış mı diye kontrol ettim. Artık readerda ilk işim onun iletilerini kontrol etmek oldu...

Böyle bakınca olaya biraz saçma ve anlamsız gelebilir bu denli bir heyecan. Ancak sevdiği yazarın (Amin Maalouf) yeni bir kitabı çıktığında alana kadar heyecanından ölen, gözüne uyku girmeyen; her ay takip ettiği dergiyi bir ay aksattıktan sonra aldığı sayısında yazarlarla hasret gideren, mutluluğunu sayfalara damlatan bir insan için normal şeyler.

Ne var ki, beni okumak konusunda sadece bu denli insanların anlayacağını biliyorum. Ancak benim için bir insanın kaleminden bir şeyler okumak, anılarından, yaşanmışlıklarından bir şeyler kapmak çok büyük bir mutluluk arz ediyor.

İşte bu yüzden teşekkür ediyorum...

Boş Konuşma - II

2009-11-29T04:52:00.004+02:00

Malum, kurban bayramı olduğu için herkes -inananı da, inanmayanı da- kurbandan kastedilen amacı biliyor. Kurban bayramında her sene koyunların, kuzuların, danaların vs kurban edilmesini vahşilik olarak görebilirsiniz de, görmeyebilirsiniz de... Bu konuda bir yorum yapmıyorum.

Lakin kurban kesmenin vahşet olduğunu düşünen hiç kimsenin sabah saat 6'da kalkıp "ben böyle diyorum da, bakalım acaba hoca efendi ne diyor? 'Vahşet' mi diyor, 'vahşet değil' mi diyor?" diyerek camiye gideceğini zannetmiyorum. Tam aksine, kurban bayramında camiye gitmiş ve namazdan sonra kurbanını kesmeyi düşünen adamın da, bu konuşmalara ihtiyacı olduğunu zannetmiyorum.

Peki neden, neden biz hep kendimizle çelişiyoruz? Size de sanki imamlar her sene yaptıkları bu konuşmalarla kendilerini bunun vahşet olmadığına dair inandırmaya çalışıyorlar gibi gelmiyor mu?

Kimi kandırıyoruz ya da, biz neden boş konuşuyoruz?

Boş Konuşma - I

2009-11-27T20:11:00.004+02:00

Niye boş konuşma adını verdim buna işin açığı çok emin değilim lakin bahsedeceğim konuşmalar bana çok boş geldi.

Boş olmasının yanında biraz da can sıkıcı olduğunu söylemem gerekiyor. Genel olarak bahsettiğim çeşitli yorumlarla kendimizi, toplumumuzu hangi konuma koyduğumuz.

Dün Konya'da otobüse bindikten sonra televizyonda Beşiktaş - Manchester Utd. maçını izledim. Ama maçın son dakikalarına geldikçe spikerin yaptığı yorumlar beni oturduğum yerde canımdan bezdirdi.

Beşiktaş güzel bir futbol sergiledi ve kazandı. Buraya kadar bir sorun yok ancak şu yorumlar sinirlerimi alt-üst etmeye yetti:

"Haydi çocuklar, dayanın çok az kaldı... Dayanın çocuklar."

"Bu gece bir tarih yazılacak, tarih bu geceyi konuşacak!"

"Hay gayret çocuklar, sıkın dişinizi, az kaldı."

"Tariiih bu geceyi yazacak... Tariiih bu kadroyu yazacak... Manchster'ı nasıl devirdiğimizi yazacak.."

Kendi kendimizi ancak bu kadar ezik konumuna koyabilirdik. Öyle bir izlenim yaratıyoruz ki sanki "Beşiktaş Manchester'ı yenemezdi de, şansına gol bulup üstüne yattık ve zaman harcamak için elimizden geleni yaptık". Duruma göre Beşiktaş öyle beter bir takımdı ki, tarih "yahu nasıl oldu da takım bile denilemeyecek bir kadro manchesterı yendi" diye yazacak.

Dış basından spikerimizin yorumları duyulduğunda "zavallılar" dediklerini duyar gibiyim.

Kendi kendimizi küçümsemeyi, kendi kendimizi aşağılamayı ne zaman bırakacağız biz?